Παρασκευή, 11 Σεπτεμβρίου 2015

ΤΟ ΚΟΥΔΟΥΝΙ ΔΕΝ ΧΤΥΠΑ ΠΙΑ ΕΔΩ

Θλίψη από τα κλειστά σχολεία

Τον Αύγουστο -επισκέφθηκα μετά από πολλά χρόνια- το Ζυγοβίστι, στην ορεινή Αρκαδία. Ενα χωριό στην καρδιά του νομού που όμως μοιάζει ξεχασμένο. Το δημοτικό σχολείο του είναι όχι απλώς παρατημένο, αλλά λεηλατημένο...


Οσο κι αν προσπάθησα να... ακούσω παιδικές φωνές από το παρελθόν, δεν τα κατάφερα. Ισως επειδή εκεί τώρα βασιλεύει μια απόκοσμη ηρεμία, μία ηρεμία που ταράζει μόνον ο αέρας όταν φυσά και περνά μέσα από τα σπασμένα τζάμια του σχολείου σφυρίζοντας σχεδόν με συνενοχή.


Το κουδούνι δεν χτύπησε σήμερα στο σχολείο του Ζυγοβιστίου, όπως και σε δεκάδες άλλα χωριά που είδαν τον Καλλικράτη να τους δίνει τη χαριστική βολή, αφού δημιούργησε ακόμη μία μεγάλη μετακίνηση πληθυσμών προς τα κοντινά αστικά κέντρα.


Πλησίασα το κτίριο. Κοίταξα μέσα από τα τζάμια. Η κεντρική είσοδος έχει μετατραπεί σε αποθήκη. Πρόσεξα τις τάξεις. Είδα και ένα παλιό θρανίο. Και τότε ήρθε στο μυαλό μου η εικόνα δυο παιδιών, φτωχών παιδιών -ίσως να 'ταν και ξυπόλητα- που πήγαιναν να μάθουν γράμματα. Οπως ένας θείος μου που πήγαινε για Γυμνάσιο κάθε Δευτέρα με τα πόδια από τη Στεμνίτσα στη Δημητσάνα (9 χλμ.), έμενε εκεί και επέστρεφε το απόγευμα της Παρασκευής.


Τη σημερινή εποχή, είναι πιο επιτακτικό από ποτέ να μορφώνεται κανείς, να ανοίγει τους ορίζοντές του, να έχει γνώσεις, άποψη, γνώμη... Και μπορεί και η φετινή σχολική χρονιά να ξεκίνησε με προβλήματα, όμως καλύτερα ένα ανοιχτό σχολείο, παρά ένα κλειστό και εγκαταλειμμένο.


Φεύγοντας γύρισα και κοίταξα το κτίριο και τότε κατάφερα να ακούσω τις παιδικές φωνές, να ακούσω γέλια και χαρά. Και χαμογέλασα. Οσο υπάρχουν παιδιά, όσο υπάρχουν σχολεία, δεν μπορεί, θα υπάρχει και μέλλον σε αυτήν τη χώρα!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου