Τρίτη, 15 Σεπτεμβρίου 2015

«ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΓΚΟΝΤΟ»

Σκηνή και ζωή ΕΝΑ

Πόσες φορές άραγε αρνούμαστε να δούμε τη ζωή μας κατάματα; Να αναλάβουμε τις ευθύνες μας; Να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας; Και πόσες φορές εφευρίσκουμε κάτι, ή κάποιον που μόνο και μόνο η ύπαρξή του μπορεί να μας σώσει από τη δική μας ανυπαρξία; Εχουμε μήπως όλοι έναν Γκοντό στη ζωή μας;


Βγαίνοντας από τον σταθμό του μετρό στον Ελαιώνα βρίσκεσαι ξαφνικά σε έναν άλλο τόπο. Τόσο κοντά από το κέντρο μιας ευρωπαϊκής πρωτεύουσας και ταυτόχρονα τόσο μακριά. Αλλος κόσμος. Φτώχεια, εγκατάλειψη, παζάρι, σκουπίδια, χώμα, έργα, μπετόν, αλλά και ανοικοδόμηση, τέχνες, πολιτισμός. Ολα αυτά συνυπάρχουν αρμονικά σε έναν χώρο που όλοι κάτι ψάχνουν, κάτι αναζητούν. Μερικοί, ένα καλύτερο αύριο... Αλλοι πάλι χρήματα για τα προς το ζην. Υπάρχουν και εκείνοι που πάνε για διασκέδαση και αυτοί που περνούν την ώρα τους «Περιμένοντας τον Γκοντό».


Δύο περιπλανώμενοι αλήτες δίνουν ραντεβού στη βιομηχανική περιοχή του Βοτανικού. Σ' έναν έρημο δρόμο. Στο μοναδικό δέντρο που διακόπτει τη μονοτονία του τοπίου. Περιμένουν κάποιον να έρθει. Τίποτα δεν γίνεται. Κανείς δεν έρχεται. Κανείς δεν φεύγει. Είναι τρομερό! Ο Εστραγκόν έχει την τάση να ξεχνά κάτι αμέσως μόλις συμβεί, είναι ευμετάβολος, σκεπτικός και κάπως ανυπεράσπιστος, βλέπει συχνά όνειρα, βρωμάνε τα πόδια του, κάποτε -λέει- ήταν ποιητής και πιστεύει ακράδαντα πως οι άνθρωποι είναι για τα πανηγύρια. Ο Βλαδίμηρος είναι πιο πρακτικός τύπος, κάπως επίμονος, ούτε θέλει να ακούει για όνειρα, θυμάται λεπτομερώς καθετί που συμβαίνει, έχει βαθιά ελπίδα πως ο Γκοντό θα έρθει, είναι προστατευτικός, ξέρει νανουρίσματα, αλλά μυρίζει το στόμα του.


Οι δύο άντρες καβγαδίζουν, βαριούνται, επαναλαμβάνονται. Απειλούν ότι θα αυτοκτονήσουν. Κάνουν γυμναστικές επιδείξεις. Παίζουν θέατρο. Συναναστρέφονται με τον κόσμο που περνά από τον χώρο όπου βρίσκονται. Και διαρκώς μιλούν για κάποιο ραντεβού. Αρκούν αυτά για να ξεφύγουν από την ανία και την πλήξη της ύπαρξης; Αρκεί να περιμένεις κάτι; Ή κάποιον; Περιμένοντας τον κύριο Γκοντό. Με την ελπίδα ένα γεγονός (ή πράγμα, ή πρόσωπο, ή θάνατος) να αλλάξει με τρόπο θαυματουργό την κατάσταση, να παρακαμφθεί το αδιέξοδο. Να σταματήσει αυτή την κατάσταση αναμονής, κατά την οποία η ροή του χρόνου παίρνει την πιο καθαρή, φανερή, δραστική και αδυσώπητή της μορφή. Να πάψει τις στιγμές που μας φέρνουν αντιμέτωπους με το βασικό πρόβλημα της ίδιας μας της ύπαρξης...


Είναι ιδιαίτερα έξυπνο και λειτουργικό το εύρημα των συντελεστών της παράστασης η σκηνή να είναι στο πίσω αριστερά της μέρος ανοιχτή και οι ηθοποιοί από τη μία να βγαίνουν στον χωματόδρομο και να παίζουν και εκτός θεάτρου κάνοντάς μας ένα με το εξωτερικό περιβάλλον και από την άλλη να ενσωματώνουν στο έργο καθετί που συμβαίνει εκεί έξω. Ζωή και πλοκή μπλέκονται και γίνονται ένα!


Το έργο του Σάμιουελ Μπέκετ, «Περιμένοντας τον Γκοντό» ανεβαίνει κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή (εκτός αυτής των εκλογών) μέχρι τις 27 Σεπτεμβρίου στον Τεχνοχώρο Cartel. Πρωταγωνιστούν οι: Γιώργος Γεροντιδάκης, Βασίλης Μπισμπίκης, Κατερίνα Σιώζου, Παναγιώτης Σούλης, Στέλιος Τυριακίδης. Ο σκηνοθέτης, Νίκος Καραγέωργος, και οι ηθοποιοί έχουν επιμεληθεί τα σκηνικά, τα κοστούμια και τους φωτισμούς ως μέρος της διαδικασίας των δοκιμών. Πολύ ιδιαίτερο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου