Παρασκευή, 18 Σεπτεμβρίου 2015

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΙΣ ΘΑΛΑΣΣΕΣ

Οπως... καλοκαίρι

Από την περασμένη Δευτέρα που συνέβη το περιστατικό στη θάλασσα*, δεν είχα το κουράγιο να ξαναπάω. Σε αυτήν την παραλία όμως πηγαίνω από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, οπότε μου είναι δύσκολο να κρατηθώ μακριά της, αφού είναι κομμάτι μου και ίσως να είμαι κομμάτι της. Ετσι λοιπόν σήμερα Παρασκευή, ρεπό εγώ, ρεπό και τα ανιψάκια μου από το σχολείο (ακούνε τόσο συχνά για εκλογές και χαίρονται διότι θεωρούν πως είναι κάτι καλό διότι έχουν διακοπές), ζέστη αυξημένη, τι καλύτερο από ένα μπανάκι;


Κατεβαίνοντας τα σκαλιά προς την αμμουδιά τα συναισθήματά μου ήταν ανάμικτα. Είναι περίεργο αυτό το «η ζωή συνεχίζεται», αυτή η... φυσιολογικότητα. Πολύ όμως! Ο ήλιος έλαμπε λες και ήθελε να κερδίσει τη μάχη με το φθινόπωρο, όσο ακόμη μπορεί. Το νερό ήταν δροσερό, ώστε να σβήνει την κάψα σου. Το αεράκι τόσο όσο. Η θάλασσα τον Σεπτέβριο είναι μούρλια και χάρηκα πολύ που η Μαριλένη και ο Γιώργος είχαν την ευκαιρία να την απολαύσουν μαζί μου. Τα παιδιά έχουν το προνόμιο να σε κάνουν να ξεχνάς κάθε κακό και να ζεις το τώρα, να χαίρεσαι που είσαι ζωντανός.


Αφού βάλαμε αντιηλιακό, τα παιδιά φόρεσαν τα γυαλάκια τους και βουτήξαμε αμέσως. Χορτάσαμε βουτιές και μακροβούτια. Πήγαμε και στα βαθιά επειδή ξέρουν πολύ καλό κολύμπι και νιώθω ασφαλής να τους πάω πιο μέσα. Είχαμε βέβαια και κάτι φουσκωτά μαξιλαράκια, έτσι για ξεκούραση και παιχνίδι. Κάποτε που μουλιάσαμε βγήκαμε έξω για να βρούμε κοχύλια, να πατήσουμε τις πέτρες και να σκληραγωγήσουμε τα πέλματά μας, να μαζέψουμε και τα σκουπίδια που ήταν πεταμένα εδώ κι εκεί.


Ο ήλιος έκαιγε πολύ. Ακόμη μία βουτιά και έξω για να παίξουμε με την άμμο. Ανοίξαμε τρεις τρύπες που τις ενώσαμε και φυσικά το νερό προκάλεσε μεγάλη καθίζηση. Ομως αυτό σήμανε... αμμοπόλεμο! Φάγαμε όλοι της χρονιάς μας! Το παιχνίδι έλαβε τέλος όταν ο θείος Μπίλι έφαγε μια γερή στο πλαϊνό του ματιού. Ολα καλά!


Ξαναβουτήξαμε και πήγαμε πάλι στα βαθιά. Είχα καιρό να κολυμπήσω τόσο πολύ. Και να παίξω. Και μου άρεσε πολύ διότι μου θύμισε διακοπές, μου θύμισε παιδικά χρόνια. Με τα ανιψάκια μου γίνομαι κι εγώ πάλι παιδί και αυτό είναι μαγικό συναίσθημα. Επιστρέψαμε στο σπίτι της γιαγιάς με το στομάχι να γουργουρίζει αφού δεν είχαμε πάρει τίποτα μαζί μας, μόνο νερό. Πριν από το φαγητό όμως κάναμε ντους στο μπαλκόνι με το λάστιχο. Αυτό κι αν θυμίζει διακοπές.


Σήμερα έκανα το 107ο μπάνιο μου. Εχω και χαρά και μελαγχολία... Το μάθημα όμως που μου δίνει τα τελευταία χρόνια η ζωή, είναι να απολαμβάνω την κάθε μου στιγμή και αυτό προσπαθώ να κάνω. Χωρίς γκρίνια και μιζέρια, με ένα χαμόγελο και ένα ζωηρό βλέμμα. Ολα θα πάνε καλά...

* διάβασε εδώ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου