Παρασκευή, 4 Σεπτεμβρίου 2015

ΣΤΟ ΠΙΟ ΑΝΟΙΧΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

Επιτέλους ορίζοντας

Τα Σπάτα και ειδικότερα η περιοχή του αεροδρομίου της Αθήνας είναι από τα αγαπημένα μου μέρη στην Αττική. Οποτε βρίσκομαι εδώ ανασαίνω! Είναι ένα σημείο που έχεις άπλα, ορίζοντα, αέρα, ξεσκάει το μάτι σου, βλέπεις φύση, βουνά και... ανοιχτωσιά όπου κι αν κοιτάξεις. Είναι από τις λίγες περιοχές της πρωτεύουσας που πραγματικά νιώθεις άπλα, δεν σε πνίγει το ατέλειωτο μπετόν.


Είναι βέβαια και τα αεροπλάνα που κάθε φορά που τα βλέπω νιώθω πως πάω ταξίδι, θα φύγω μακριά για διακοπές στο όνειρο. Είναι ωραία τα αεροδρόμια. Δεν είναι στη ρουτίνα μου, τα έχω συνδυάσει με ωραίες αναμνήσεις. Πάντως αυτό με τα αεροπλάνα πάει πίσω πολλά χρόνια, όταν ακόμη το αεροδρόμιο ήταν στο Ελληνικό. Τα αεροσκάφη περνούσαν πάνω από το κεφάλι μου επί χρόνια. Μ' αυτά μεγάλωσα. Ηξερα μάλιστα να τα αναγνωρίζω από τον ήχο που έκαναν.


Θυμάμαι μια Κυριακή σημείωνα για ώρες σε ένα μπλοκάκι όλες τις αφίξεις στη χώρα μας. Οπως θυμάμαι όταν υπήρχε η αμερικανική βάση που τα στρατιωτικά αεροπλάνα των ΗΠΑ προσγειώνονταν μες στη νύχτα και με πέταγαν από το κρεβάτι με τον θόρυβο που έκαναν. Τα αγαπώ τα αεροπλάνα. Υπό μία έννοια ήταν πάντα κομμάτι της ζωής μου και κάθε φορά που βλέπω ένα στον ουρανό σκέφτομαι που να πηγαίνει, από που να έρχεται, τις ζωές των επιβατών, το τι θα σκέφτονται για εμάς βλέποντάς μας από το παράθυρο... Και μετά από λίγο προσγειώνομαι στην πραγματικότητα, μέχρι τη στιγμή που ο θόρυβος από ακόμη ένα αεροπλάνο θα με κάνει να στρέψω το βλέμμα μου και πάλι στον ουρανό.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου