Παρασκευή, 16 Οκτωβρίου 2015

ΤΑ ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΑ ΓΕΝΕΘΛΙΑ

Να ζήσετε παιδάκια μου

Ηταν 16 Οκτωβρίου 2007, στις 13.53 όταν σας είδα για πρώτη φορά. Μια σταλίτσα νεογέννητα, διδυμάκια όμορφα που χωρούσατε σε ένα τόσο δα «ταπεράκι». Συγκινήθηκα. Εκλαψα. Ισως επειδή δεν είχα ξαναβρεθεί τόσο κοντά στο θαύμα της ζωής. Ανιψάκια μου, μωράκια μου, ΠΑΙΔΑΚΙΑ ΜΟΥ!


Αργήσαμε λίγο να σας πάρουμε στο σπίτι. Πρώτα ήρθε ο Γιώργος, μετά εσύ Μαριλένη. Δεν μπορούσα να το πιστέψω. Ξαφνικά δεν είχα μόνο ένα παιδάκι, αλλά δύο. Εμαθα πως να σας κρατώ χωρίς να φοβάμαι, σας τάισα, σας κοίμησα στην αγκαλιά μου. Τρελάθηκα από τον φόβο μου όταν αρρωστήσατε. Χάρηκα όταν περπατήσατε και γελούσατε γεμάτα υπερηφάνεια για το μεγάλο σας κατόρθωμα. Μου δείξατε όλο χαρά τα πρώτα σας δοντάκια.


Οταν πια μιλήσατε... Τι όμορφες στιγμές. Οι πρώτες λεξούλες, οι πρώτες προτάσεις. Κι έπειτα ένα μεγάλο «γιατί» για τον κόσμο μας, για τα τριγύρω σας. Θέλατε να τα μάθετε όλα! Και τώρα πια 8 χρόνων στην Γ' Δημοτικού, μεγάλα παιδιά, σας καμαρώνω που είστε υγιή, γελαστά, γεμάτα ενδιαφέροντα και όρεξη για ζωή. Τώρα είναι η δική σας σειρά να με μάθετε πράγματα. Κυρίως όμως μάθαμε μαζί τι είναι να αγαπάς, να ξεκινάς μια ζωή από την αρχή. Μπορεί μια μέρα να τσακωθούμε, όμως αυτό δεν χαλάει την υπέροχη σχέση που έχουμε και που ελπίζω να έχουμε και στο μέλλον.


Να ξέρετε πάντα πως ο... θείος Μπίλι είναι εδώ. Και θα είναι για όσο μπορεί δίπλα σας. Κοντά σας. Στο πλευρό σας. Να σας συντροφεύει, να σας συμβουλεύει, να καλύπτει και μερικές σκανδαλιές σας. Σύμμαχός σας στα δύσκολα, μαζί σας και στα εύκολα. Θέλω να χορτάσετε τη ζωή. Να κάνετε και τα λάθη σας, μέσα στο πρόγραμμα είναι. Και αν κάποτε είστε λυπημένα, θα είμαι μόλις ένα τηλεφώνημα μακριά... Να αγκαλιαστούμε και να μιλήσουμε. Να βρούμε λύση. Να πάμε στη θάλασσα, να ξεχαστούμε. Εύχομαι να είστε ευτυχισμένα και τυχερά, αγαπημένα και ζωηρά. Να αγαπήσετε και να αγαπηθείτε. Αλλωστε αυτό είναι το μόνο που μετράει στη ζωή...


Μαριλένη, Γιώργο, ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ παιδάκια μου!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου