Τρίτη, 27 Οκτωβρίου 2015

Ο ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΤΟ ΠΕΖΙΚΟ: vol1

Παιδί, της Ελλάδος παιδί

Ηταν 21 Σεπτεμβρίου, πριν από χιλιάδες χρόνια όταν παρουσιάστηκα στον στρατό. Δευτέρα θυμάμαι. Περίεργη Δευτέρα. Μικρό παιδί τότε, με έλεγες εύκολα μαμόθρεφτο, πήρα το χαρτί της κατάταξης από την Αστυνομία μόλις 4 ημέρες πριν από την κατάταξη, ας είναι καλά η απεργία των ταχυδρομείων, όχι δηλαδή πως δεν το είχα ψυλλιαστεί. Και κάπως έτσι βρέθηκα από την Αθήνα στην Τρίπολη. Ιδιαίτερη πόλη η Τρίπολη. Το μεσημέρι 40, το βράδυ 9 βαθμοί!

Η μιζέρια και η κακομοιριά των πρώτων ημερών σε όλο της το μεγαλείο!

Κάποιοι λένε πως εκεί που τελειώνει η λογική αρχίζει ο στρατός. Δεν ξέρω. Τα περισσότερα παράλογα της μέχρι τώρα ζωής μου, τα έζησα ως πολίτης! Τέλος πάντων, η πρώτη μέρα στο 11ο Σύνταγμα Πεζικού ήταν αλλόκοτη. Ξένος ανάμεσα σε ξένους προσπαθούσα να βρω κάπου να πιαστώ, να εγκλιματιστώ. Μας εξέτασαν (μαλακίες, μην φανταστείς), μας έδωσαν και ρούχα (κάτι νούμερα λες και ήμουν ο χοντρός του θησαυρού, σήμερα πάντως θα μου έρχονταν γάντι), μας πήγαν στον θάλαμο που έμελλε να ήταν το σπίτι μας για τους επόμενους δύο μήνες. Αμήχανα βλέμματα και ερωτήσεις... γεωγραφίας («από που είσαι»;)!

Το 11ο Σύνταγμα Πεζικού στην Τρίπολη.

Μας έδειξαν πως να βάζουμε τη στολή με τα... αξεσουάρ της, πως να καθόμαστε προσοχή, πως να αναφερόμαστε (Στρατιώτης Πεζικού Ανδριτσάνος Βασίλειος), πως να χαιρετάμε ανώτερους, τι είναι βασικά ανώτερος! Ατέλειωτες ώρες κάτω από τον καυτό φθινοπωρινό ήλιο. Και έπειτα μια ξαφνική λιποθυμία. Από αυτές που δεν καταλαβαίνεις πως συμβαίνουν. Τη μία στιγμή κοιτάζεις μπροστά και την άλλη ακούς τον ήχο που κάνει το κράνος όταν σκάει στο ασφαλτοστρωμένο προαύλιο. Και η φρίκη της συνειδητοποίησης πως αυτό είναι η ζωή σου από δω και μπρος. Οι μέρες μέχρι την ορκομωσία περνούσαν γρήγορα. Πρωινό ξύπνημα, καθαριότητες, εκπαίδευση, μεσημεριανό και φτου κι από την αρχή. Φυσικά ούτε λόγος για μπάνιο. Το τάγμα μας στεγαζόταν σε κτίριο χωρίς τουαλέτες και ντους. Αν ήθελες τουαλέτα πήγαινες έξω και λίγο μακριά, ενώ ντους μπορούσες να κάνεις σε άλλο κτίριο φυσικά μόνο με κρύο νερό. Αξέχαστη εμπειρία... ανακοπής!

Με τα... γιορτινά μου, ενδεχομένως συμμετέχοντας σε κάποια παρέλαση.

Μετά την ορκομωσία της 92 Ε ΕΣΣΟ (σειρά 220), όταν δηλαδή πήραμε και όπλο τότε άλλαξε το πράγμα. Μας πήγαιναν πάνω στο βουνό για βολές. Αυτό που θες να κλείσεις τα μάτια και απλώς να ρίξεις τις σφαίρες σου να τελειώνεις. Στον Θεό οι σφαίρες! Αμ η ρίψη χειροβομβίδας, άλλο πάλι κι αυτό, ωραία εμπειρία. Είχαμε βέβαια και πεζοπορίες χιλιομέτρων. Ατέλειωτες, φορτωμένοι σαν τα μουλάρια με το... παγουρίνο στη ζώνη. Αλλά στα διαλείμματα για ξεκούραση είχαμε και το υπαίθριο ΚΨΜ που πουλούσε τυρόπιτες, λουκανικόπιτες και μπουγάτσες κατευθείαν από ένα χάρτινο κουτί. Θεική γεύση, ψευδαίσθηση πολιτικής ζωής...

Ξάπλες στο βουνό πάνω από την Τρίπολη. Η πορεία συνεχίστηκε αρκετές ώρες μετά.

Και έπειτα ήρθαν οι σκοπιές! Αχ αυτές οι σκοπιές. Πόσος χρόνος χαμένος μες στο κρύο και τη νύχτα, ή μες στην ημέρα. Βυθισμένος στις σκέψεις/φοβίες/ανασφάλειες/όνειρά μου. Ενα βράδυ που ήμουν σκοπιά στην άλλη άκρη του στρατοπέδου, σχεδόν στην άλλη άκρη της Τρίπολης, ξαφνικά περνά ένα αυτοκίνητο και με ρωτά εάν είδα να περνά από κει έναν κοντό νεαρό. Μετά το «όχι» μου, μού απάντησαν πως θα τον αναγνώριζα αμέσως εάν τον έβλεπα διότι του έλειπε το ένα... αυτί! Δεν ξέρω αν όντως υπήρχε τέτοιο άτομο, ή απλώς οι ντόπιοι ψάρωναν τους... νέους. Πάντως δεν φοβήθηκα καθώς η σκοπιά βρισκόταν ψηλά, πίσω από τη μάντρα με το συρματόπλεγμα! Πάρ' τα!

Αγκαλιά με τον όλμο! Τώρα που παρατηρώ καλύτερα, ωραίο τζάκετ!

Κάποτε τέλειωσε η βασική μας εκπαίδευση και σταλθήκαμε πακετάκι στα κέντρα εκπαίδευσης όπου θα παίρναμε την ειδικότητα. Χειριστής όλμων λέει και υποψήφιος έφεδρος υπαξιωματικός! Ναι ΟΚ. Ηρθαμε στην Αθήνα με τρένο, από τον Αχλαδόκαμπο. Ενα ταξίδι ατέλειωτο που όμως δεν ήθελες κιόλας να τελειώσει. Και έπειτα ΚΕΒΟΠ στο Χαϊδάρι. Είναι τελικά άσχημο να είσαι στην πόλη σου, τόσο κοντά στο σπίτι σου κι όμως ταυτόχρονα και τόσο μακριά. Ο λοχίας μας, δεν με είχε συμπαθήσει και αρκετές φορές που περίμενα να είμαι εξοδούχος μου έριχνε στέρηση εξόδου. Ενα πρωί μας πήγαν στο βουνό του Χαϊδαρίου για να μάθουμε τον όλμο! Γουάου! Εκεί να δεις. Ενα σκατουλάκι και να είναι τόσο βαρύ κι ασήκωτο. Υποτίθεται πως το κόνσεπτ ήταν να τον μεταφέρουμε 4 στρατιώτες. Πρότεινα 8 στρατιώτες να μεταφέρουμε τον έναν όλμο και αμέσως να βοηθάμε και τους άλλους στον δικό τους. Δεν πέρασε. Οταν κάναμε βολές με όλμους ήθελε περισσότερη προσοχή. Λίγη απόκλιση να είχε το... εργαλείο και αντί για Χαϊδάρι χτυπούσες Πάρνηθα. Ευτυχώς όλα καλά. Ολοι ζωντανοί!

Το στρατόπεδο στη Ρόδο βρισκόταν στην περιοχή της κοιλάδας των Πεταλούδων (τέρμα Θεού δηλαδή).

Οσο περνούσε ο καιρός, τόσο ξεψάρωνα. Ημουν άλλωστε και λοχίας! Το στυλ άλλαζε και... απογειωνόταν. Ωσπου ήρθε το χαρτί για τη μετάθεση (εκεί έπεσε κι ένα μικρό βύσμα). Επόμενος σταθμός: Ρόδος!

(συνεχίζεται)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου