Τετάρτη, 28 Οκτωβρίου 2015

Ο ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΤΟ ΠΕΖΙΚΟ: vol2

Ιδού η Ρόδος

Που το είχαμε αφήσει; Α, ναι στο πλοίο για Ρόδο. Κάναμε 21 ώρες από Πειραιά, αφού τα κακόμοιρα τα φαντάρια μας έβαλαν στο δρομολόγιο της άγονης γραμμής και «πιάσαμε» κι εγώ δεν ξέρω πόσα λιμάνια. Η Ρόδος όμως ήταν Παράδεισος. Κοσμοπολίτισσα, φινετσάτη, κλασάτη, όμορφη, με λίγα λόγια εκδρομή. Εφτασα Φεβρουάριο (εκεί έχω δει το ωραιότερο ηλιοβασίλεμα της ζωής μου, με τον ήλιο να σβήνει στο νερό) και δεν πίστευα πως το στρατόπεδό μου θα ήταν στο δάσος, στην κοιλάδα των Πεταλούδων.

Σε καλοκαιρινή άσκηση στο Χαράκι. Προσέξτε την αθάνατη ελληνική σαγιονάρα, μια ευγενική χορηγία του Ελληνικού Στρατού.

Ενα πανέμορφο πρώην ιταλικό χωριό, το Μπεβεράνο, στέγαζε τις εγκαταστάσεις του στρατοπέδου μας, του 211 ΤΕΑ, ο Διοικητής ήταν ψιλοχύμα και γενικότερα όλα έμοιαζαν πως θα κυλούσαν νεράκι. Ετσι και έγινε. Το καλό με τη Ρόδο ήταν πως οι στρατιώτες φαινόμασταν ως αστυνομικοί και καλά (τα... παιχνίδια που κάνουμε με την Τουρκία για να δείχνουμε ότι τα νησιά του Αιγαίου είναι αποστρατιωτικοποιημένες ζώνες), έτσι όταν ήμασταν εξοδούχοι βγαίναμε με πολιτικά ρούχα. Τρέλα!

Με τα παιδιά του ΛΥΤ.

Οταν μπήκε ο Μάρτιος το νησί άρχισε να γεμίζει με τουρίστες. Πολλοί από αυτούς επισκέπτονταν τις Πεταλούδες και μετά κάνοντας εξερεύνηση στην περιοχή χάνονταν στα αγροτικά δρομάκια και έμπαιναν στο στρατόπεδο που από την πλευρά των χωραφιών δεν είχε συρματόπλεγμα (το έφτιαξαν αργότερα οι στρατιώτες όταν άλλαξε ο Διοικητής και «μαύρισε» το στρατόπεδο επειδή ήταν... αγριάνθρωπος). Εκεί λοιπόν που καθόσουν, έβλεπες να περνάνε από μπροστά σου τζιπάκια με τουρίστες, χαιρετιόμασταν και τους συνοδεύαμε στην κεντρική πύλη.

Ενός λεπτού ΘΑΥΜΑΣΜΟΣ για το μαλλί!

Το μοναδικό Πάσχα μου στον στρατό είχε ιδιαίτερο άρωμα. Καταρχάς κάναμε Ανάσταση στις 9 το βράδυ του Μεγάλου Σαββάτου. Ο παπάς είχε αναλάβει να κάνει νωρίτερα την τελετή στα στρατόπεδα για να καταλήξει στην ενορία του τη σωστή ώρα. Την Κυριακή του Πάσχα ψήσαμε έξω όλοι μαζί και το γλέντι άναψε γρήγορα. Το καλοκαίρι πήγαμε στο Χαράκι, σε ένα παραλιακό στρατόπεδο για άσκηση, βέβαια καταλήξαμε να κάνουμε μια εβδομάδα διακοπές. Τέλεια. Δίπλα στη θάλασσα, φαΐ, μπάνιο, αραλίκι και λίγες υπηρεσίες. Μέχρι τη στιγμή που κληθήκαμε να κάνουμε μια άσκηση. Εκεί να δεις. Υπερπαραγωγή. Ξεκινήσαμε από το απόγευμα και θα τελειώναμε το πρωί της άλλης ημέρας. Στόχος μας να καταλάβουμε ένα ύψωμα. Ωχ!

Η απόλυτη αναμνηστική φωτό από το Πάσχα στο στρατόπεδο!

Επειδή ήμουν λοχίας, μου είχαν αναθέσει μια μικρή ομάδα ανδρών. Θα διανυκτερεύαμε στην ύπαιθρο και το πρωί θα κάναμε «ντου»! Κρυφτήκαμε μακριά από τον δρόμο, σε κάτι θάμνους, ώστε να μην μας βρει κάποιος ανώτερος μες στη νύχτα. Είπα στους άντρες μου να την πέσουν για ύπνο, αφού πρώτα μπλέξουν το όπλο μες στο πόδι τους. Στον στρατό δεν πρέπει ποτέ να σου πάρουν το όπλο. Ετσι, εάν κάποιος αξιωματικός μας έβρισκε μες στη νύχτα να κοιμόμαστε, θα προλαβαίναμε να ξυπνήσουμε πριν μας πάρει το όπλο, είχα σκεφθεί τότε ώστε να μην έχουμε εναλλάξ σκοπιά.

Λίγο πριν από το τέλος της θητείας μου, έχω αρχίσει να... διαλύομαι!

Με την αυγή, σηκωθήκαμε όλοι (όχι δηλαδή πως είχαμε κοιμηθεί κιόλας) και κατευθυνθήκαμε προς το σημείο συνάντησης μπροστά στην αμμουδιά όπου και ακροβολιστήκαμε. Από εκεί ξεκινήσαμε να φωνάζουμε «ΑΕΡΑ» και τρέχαμε προς τον λόφο μπροστά μας για να τον καταλάβουμε. Να κάνει ζέστη, να στάζει ο ιδρώτας σαν ποτάμι στο πρόσωπο, αλλού το κράνος, αλλού το κεφάλι, θυμίζαμε κακοφτιαγμένη ελληνική ταινία. Κάποτε φτάσαμε στον λόφο (οι μισοί και βάλε θα είχαμε πεθάνει σε κανονικές συνθήκες πολέμου), όμως ο Διοικητής δεν έμεινε ικανοποιημένος από το αποτέλεσμα και μας έβαλε να το ξανακάνουμε! Αμα λέω εγώ σαν ταινία! Δεν το 'χουμε το πλάνο, πάμε πάλι!

(συνεχίζεται)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου