Τετάρτη, 11 Νοεμβρίου 2015

ΠΑΓΙΔΕΥΜΕΝΟΣ ΣΤΟ ΜΕΤΡΟ

30 μέτρα κάτω από την επιφάνεια

Ηταν 10.21 όταν ξαφνικά ο συρμός του μετρό με κατεύθυνση προς Δουκίσσης Πλακεντίας φρέναρε απότομα στις ράγες. Είχαμε μόλις φύγει από τον σταθμό Σύνταγμα. Οι επιβάτες κοιταχτήκαμε περίεργα, όμως κανείς δεν είπε τίποτα, άλλωστε αυτά συμβαίνουν σχεδόν καθημερινά. Δευτερόλεπτα αργότερα τα μισά και πλέον φώτα έσβησαν. Επικράτησε απόλυτη σιγή. Στην αρχή. Επειτα, αρχίσαμε να μιλάμε με τους διπλανούς μας, να μιλάμε στο κινητό («έλα αγάπη μου, αν δεν βγούμε από δω μέσα να ξέρεις πως σε λατρεύω»), εγώ τραβούσα φωτό και βίντεο. «Στην άκρη, κάντε στην άκρη», είπε αναιδέστατα ο οδηγός που -ενοχλημένος προφανώς που ξεβολεύτηκε από την καμπίνα του- αναγκάστηκε να πάει στο πίσω μέρος του συρμού για να δει τι συμβαίνει μιλώντας στους επιβάτες με αυτόν τον τρόπο.


Τα λεπτά περνούσαν, ο οδηγός και τα «στην άκρη» πηγαινοέρχονταν. Τώρα ήρθαν για βοήθεια και υπάλληλοι του μετρό από το Σύνταγμα, σαφώς πιο ευγενικοί, αφού ναι μεν δεν μας είπαν τι ακριβώς είχε συμβεί, αλλά αν μη τι άλλο καθησύχαζαν τους επιβάτες λέγοντάς «σε ένα λεπτό φεύγουμε». Η αναμονή κράτησε λίγο παραπάνω από ένα λεπτό. Ευτυχώς  που κανένας στο βαγόνι δεν είχε θέμα κλειστοφοβίας, καθώς μια ενδεχόμενη υστερία ενός επιβάτη μεταδίδεται αστραπιαία και στους δίπλα.


Μετά από περίπου 15 λεπτά το τρένο είχε ξεκινήσει και πάλι την πορεία του προς Ευαγγελισμό. Η αλήθεια είναι πως προς στιγμήν σκέφτηκα πόσο κουλ θα ήταν να άνοιγαν τις πόρτες και να μας έλεγαν να περπατήσουμε πίσω στον σταθμό Σύνταγμα από το πλαϊνό πεζοδρόμιο. Ωραία εμπειρία. Σαν κινηματογραφική ταινία, αφού η πραγματική περιπέτεια θα ξεκινούσε μόλις θα βρισκόμασταν μέσα στο μισοσκότεινο τούνελ...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου