Παρασκευή, 13 Νοεμβρίου 2015

ΠΕΡΗΦΑΝΑ ΓΗΡΑΤΕΙΑ

Αμάν! τα κλειδιά

Στο παλιό σπίτι όπου έμενα με τους γονείς μου, μια σταλιά παιδάκι τότε, στον 1ο όροφο έμενε η κυρία Φλεβοτόμου (καλή της ώρα). Ηταν μια συμπαθητική γιαγιούλα που κυκλοφορούσε πάντα με ένα σκοινάκι στον λαιμό, σκοινάκι που έφερνε πάντα το κλειδί του διαμερίσματός της. Τότε με ξένιζε αυτή η εικόνα, αφού δεν μπορούσα ποτέ να φανταστώ πως ένας άνθρωπος ξεχνάει τα κλειδιά του. Μέχρι που μου συνέβη.


Εγώ μάλιστα δεν ξέχασα τα κλειδιά μου όπου κι όπου, αλλά πίσω από την πόρτα! Τέλειο; Πήγα λοιπόν στο σπίτι όπου μένουν τώρα οι δικοί μου για να πάρω τα δεύτερα κλειδιά. Στα σκαλιά του κήπου δεξιά κι αριστερά έχουν βάλει μια κουπαστή ώστε να κρατιούνται τα άτομα μεγαλύτερης ηλικίας. Χρήσιμο, δεν λέω, ειδικά αν σκεφτείς πως το καλοκαίρι έπεσα δύο φορές κατεβαίνοντας τις σκάλες του κλιμακοστασίου. Αυτό το γήρας, μου την... πέφτει από παντού. Μετά τα πεσίματα, τώρα κλειδώθηκα και έξω από το σπίτι.


Οι γονείς μου, με εφοδίασαν με όλα τα απαραίτητα για την είσοδο μου στο σπίτι. Ετσι, εκτός από τα δεύτερα κλειδιά, πήρα πιστωτικές κάρτες, ακόμη και μια σπάτουλα με στόχο να παραβιάσω την πόρτα εάν δεν μπορούσα να την ανοίξω με τα κλειδιά. Στα... δοκιμαστικά που κάναμε βέβαια, η δική τους πόρτα δεν άνοιγε ούτε με πιστωτικές (που είναι οι εποχές που το πλαστικό χρήμα μας άνοιγε τον κόσμο ΟΛΟ), ούτε με σπάτουλες!


Επέστρεψα στο σπίτι, αγχωμένος, αλλά και με περιέργεια, αφού τον ρόλο του διαρρήκτη δεν τον είχα παίξει έως σήμερα. Ευτυχώς η πόρτα μου άνοιξε βάζοντας τα δεύτερα κλειδιά και γλίτωσα όλο τον πανικό, τον κλειδαρά, τα κερατιάτικα λεφτά που θα μου ζητούσε. Ομως στο μυαλό μου έμεινε χαραγμένη η εικόνα ενός γερασμένου Βασίλη, που ξεχνά τα κλειδιά του και πιάνεται από τις κουπαστές για να κατέβει τα σκαλιά. Μάλλον πρέπει να κρεμάσω κι εγώ τα κλειδιά στον λαιμό μου. Τουλάχιστον έτσι θα κοροϊδέψω λίγο το γήρας!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου