Δευτέρα, 30 Νοεμβρίου 2015

ΓΙΑΤΙ ΜΕ ΔΙΩΧΝΟΥΝ ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΑΠΟ ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΤΟΥΣ

Ακάλεστος θα... πάω

Είμαι σκανδαλιάρης, τι να κάνουμε! Και κάθε φορά που με καλούν σε ένα σπίτι το γνωρίζουν αυτό πολύ καλά. Και ζημιές θα κάνω και θα ανακατέψω τα πράγματα και θα κρύψω κάτι για πλάκα για να το βρούμε μετά όλοι μαζί, αλλά έπειτα θα ξεχάσω που το έβαλα και θα με βρίσουν. Χθες ας πούμε ήμουν καλεσμένος σε σπίτι φίλης για να στολίσουμε το δέντρο της (δλδ για να φάμε και να πιούμε). Ολα άρχισαν όταν... κατέβασα μια γιρλάντα, ευτυχώς δίχως να τη σπάσω, λίγο την αποσυναρμολόγησα. Επειτα ήρθε η στιγμή του στολίσματος. Εβαζα φιτιλιές στους άλλους καλεσμένους να λένε πως κάποια στολίδια πρέπει να πεταχτούν και σχεδόν τα πήγαιναν στα σκουπίδια. Εξαλλη η οικοδέσποινα σου λέω!

Ευτυχώς το φαΐ δεν το πετάω ποτέ όπως ο μπόμπιρας!

Κάποτε άνοιξα ένα ντουλάπι στη βιβλιοθήκη και αφού έριξα κάτω κάτι κεριά ξετρύπωσα πασχαλινά στολίδια. «Εδώ είμαστε, σκέφτηκα»! Αμέσως το μυαλό μου πήρε χιλιάδες στροφές. Θα μπλέκαμε τις δύο γιορτές μαζί. Με τα πολλά και με συνεργούς κάποιους άλλους καλεσμένους, στολίσαμε ένα μπλε πασχαλινό αυγό, ενώ ο χιονάνθρωπος στην κορυφή του Χριστουγεννιάτικου δέντρου απέκτησε δύο ωραιότατα κόκκινα αυγουλάκια καρφωμένα στις... κάτω υποθέσεις του. Οχι, πες: έχει γιορτάσει ξανά κανείς δύο γιορτές στη συσκευασία της μίας; Δημιούργησα ένα μικρό σκηνικό χάους και μετά απολάμβανα την... επιτυχία μου! Δεν μπορώ να πω γελάσαμε πολύ και περάσαμε καλά. Και ελπίζω να με ξανακαλέσουν, θα είμαι φρόνιμος... (#not)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου