Παρασκευή, 11 Δεκεμβρίου 2015

Η ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ

Απεξάρτηση (;) τώρα

Είμαι που λες και περπατώ στο Μαρούσι, σε έναν δρόμο σχετικά ήσυχο, όταν ξαφνικά βλέπω μια παρατημένη τηλεόραση πάνω στο πεζοδρόμιο. Μην φανταστείς κάτι καινούργιο, παλιατζούρα ήταν από αυτές που σήμερα ούτε να τις κοιτάξεις δεν θες, ενώ πριν από καμιά 10ετία θα τις βάζαμε στο σπίτι μας δίχως δεύτερη σκέψη και θα ήμασταν και χαρούμενοι. Η πεταμένη τηλεόραση με έβαλε στις γνωστές μου σκέψεις: ποιος την είχε; Την χρησιμοποιούσε συχνά και τι του άρεσε να παρακολουθεί; Πήρε καινούργια και την πέταξε, ή του χάλασε; Υπήρχαν κάποια Χριστούγεννα που τα πέρασε μόνος του, παρέα με την TV του;


Φέτος θα έχουμε και πάλι δύσκολες γιορτές. Πολύς κόσμος δεν θα πάει διακοπές, ούτε καν έξω για ένα φαγητό ή ποτό. Μοναδική του συντροφιά θα είναι η τηλεόραση. Η δική μας τηλεόραση. Με τα καλά και τα κακά της. Η τηλεόραση είναι επικοινωνία, είναι παράθυρο στον κόσμο, είναι παρέα. Ταυτόχρονα όμως είναι και τρόμος, φόβος, πλύση εγκεφάλου, δημιουργεί -δυστυχώς- παιδεία. Πόσο δύσκολο είναι άραγε να ξεχωρίσεις τι θα δεις, ή πόσο θα αντισταθείς σε ένα σκουπίδι; Και πόσο δύσκολο να βάλεις ένα τέλος σε αυτήν τη σχέση και να την πετάξεις από το παράθυρο;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου