Σάββατο, 12 Δεκεμβρίου 2015

ΟΤΑΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΦΕΥΓΟΥΝ ΞΑΦΝΙΚΑ

Καλό ταξίδι Κυρία Μπούλη

Είχα σκοπό να γράψω κάτι άλλο σήμερα. Ισως κάτι Χριστουγεννιάτικο, κάτι για το κρύο, κάτι «χαζό», έτσι για να γελάσουμε λίγο. Ομως πάλι η ζωή με πρόλαβε. Μες στη νύχτα έφυγε από τη ζωή η μαμά μιας φίλης. Σε μία ώρα. Μόλις. Την πρόδωσε η καρδιά της. Πως φεύγουν ρε γαμώτο έτσι «βιαστικά» οι άνθρωποι; Τώρα υπάρχουν και λίγο πιο... τώρα δεν υπάρχουν!


Η κυρία Μπούλη (δεν μου αρέσει καθόλου που όταν ένας άνθρωπος «φεύγει», χάνει και τον τίτλο κύριος/κυρία) πέρασε ξυστά από τη ζωή μου. Οσο ξυστά περνούν τις περισσότερες φορές οι γονείς των φίλων μας. Δασκάλα μουσικής στο Εθνικό Θέατρο. Τη θαύμαζα για το δυναμισμό, τη ζεστασιά, το χαμόγελο, την καλή της καρδιά. Καθώς έγραφα το κείμενο χτύπησε το κινητό μου. Η αναγνώριση έλεγε: «μαμά»! Πόσο δεδομένο το έχω αυτό! Και πόσο όμως δεδομένο δεν είναι. Απάντησα: «Ελα μαμά»! Ομως οι λέξεις δεν έβγαιναν και τα μάτια μου ήταν βουρκωμένα...

* Καλό ταξίδι φωτεινή μας κυρία Μπούλη.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου