Τετάρτη, 16 Δεκεμβρίου 2015

ΕΡΩΤΑΣ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

Δωσ' μου το χεράκι σου

Χρησιμοποιώ καθημερινά τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς και παρατηρώ τους συνεπιβάτες μου. Συνήθως τα πρόσωπά τους είναι σκυθρωπά, δεν σε κοιτούν στα μάτια, χαζεύουν αλλού, δεν επικοινωνούν, απλώς στέκουν θλιμμένα. Μόνο τα βράδια και τα Σαββατοκύριακα που τα ΜΜΜ σφύζουν από νεαρόκοσμο η ενέργεια αλλάζει και μαλακώνει η ψυχή και των υπολοίπων. Πριν από μερικές ημέρες όμως είδα κάτι και χάρηκα πολύ. Ενα μεγάλης ηλικίας ζευγάρι στεκόταν στην αποβάθρα του μετρό στην Ομόνοια. Θα παίρναμε το ίδιο τρένο. Λίγα λεπτά αργότερα ο συρμός εισήλθε στον σταθμό. Η γιαγιά πετάχτηκε μέσα και όλο λαχτάρα κάθισε σε μια διπλή θέση κοιτάζοντας προς την πόρτα όπου έμπαινε και ο σύζυγός της.


Χάρηκαν που είχαν βρει όχι μόνο να κάτσουν, αλλά να κάτσουν και μαζί. Τους παρατηρούσα. Ξαφνικά το χέρι εκείνου πλησίασε το δικό της και αμέσως τα δάχτυλά τους μπλέχτηκαν. Μα, τι αγάπη! Τι όμορφο να έχεις τον σύντροφό σου και να μοιράζεστε μια τόσο τρυφερή στιγμή. Το μυαλό μου πήγε πίσω... Στην πρώτη τους γνωριμία, στο πρώτο τους ταξίδι, στον γάμο τους... Στο μαιευτήριο αγκαλιά με το πρώτο τους παιδί, στα πρώτα τους Χριστούγεννα σαν οικογένεια και σε εκείνο το πρωινό της Πρωτοχρονιάς όπου ο μπαμπάς -παππούς τώρα- είχε ντυθεί Αγιος Βασίλης και μοίρασε δώρα. Κατέβηκαν πολύ πριν από εμένα. Το τρένο μου έφυγε. Τους έχασα, όμως κράτησα στον νου, αυτό το χεράκι - χεράκι. Τι μαγική στιγμή στον υπόγειο σιδηρόδρομο της πόλης. Βγήκα στην επιφάνεια. Ο ήλιος είχε μόλις δύσει. Φυσούσε και λίγος κρύος αέρας. Είδα λαμπάκια εδώ και εκεί. Σε λίγο θα έκανε Χριστούγεννα...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου