Δευτέρα, 21 Δεκεμβρίου 2015

«ΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ ΚΟΣΜΟΣ»

Γροθιά στο στομάχι

Γενικά είμαι φαν του Παπακαλιάτη, όμως πολλές φορές με εκνευρίζει αφόρητα που αντιγράφει ατόφια κομμάτια από σειρές και ταινίες, ενώ και τα σενάριά του μπάζουν από παντού (που να μην ήμουν και φαν του δηλαδή)! Είχα ακούσει καλά σχόλια για την καινούργια του ταινία, «Ενας άλλος κόσμος», και αυτός ήταν ο λόγος που θέλησα να τη δω (το «Αν», ας πούμε δεν το είδα στο σινεμά, αλλά σε dvd και δεν μου άρεσε ιδιαίτερα). Ο «Κόσμος» δεν είναι μόνο κόσμος του Χριστόφορου Παπακαλιάτη, είναι και δικός σου και δικός μου και όλων μας.


Υπάρχει έρωτας στα χρόνια της κρίσης; Επιλέγεις αυτόν που θα ερωτευθείς; Μπορούν τα όποια εμπόδια να νικηθούν από τον έρωτα; Ο Ερωτας είναι Θεός, ή μήπως κοινός θνητός σαν εμάς; Πώς αντιμετωπίζουμε τον έρωτα; Τον κοιτάμε κατάματα, ή του στρέφουμε την πλάτη; Ο Χριστόφορος καταπιάνεται με όλα αυτά τα ερωτήματα και δίνει απαντήσεις μέσα στο σκληρό περιβάλλον της κρίσης που κάποιους τους έκανε περισσότερο απάνθρωπους, ενώ κάποιους άλλους τους μαλάκωσε βγάζοντας στην επιφάνεια τα καλύτερά τους κομμάτια.


Μια νεαρή κοπέλα σώζεται από βιασμό από έναν μετανάστη και τον ερωτεύεται. Υπάρχει άραγε μέλλον στη σχέση τους; Ενα στέλεχος πολυεθνικής (εμ ποιον άλλον ρόλο θα έκανε ο Παπακαλιάτης;) γοητεύεται από μια Σουηδέζα που όμως ανακαλύπτει πως έχει έρθει στην Ελλάδα για να κάνει... εκκαθάριση στην εταιρία του. Μια γυναίκα που τα φέρνει με το ζόρι πέρα, γνωρίζει σε σούπερ μάρκετ έναν γερμανό ιστορικό. Μεταξύ τους αναπτύσσεται μια τρυφερή φιλία και ο έρωτας δεν αργεί να φουντώσει. Καθημερινά βιώνουμε δίπλα μας παρόμοιες ιστορίες, άλλοτε το ίδιο σοκαριστικές, το ίδιο ωμές και σκληρές, άλλοτε αγαπησιάρικες και ρομαντικές.


Μπορεί μια ελληνίδα να έχει δεσμό με έναν μετανάστη από τη Συρία; Και τι θέση παίρνει η οικογένειά της σε αυτό; Ας μην κρυβόμαστε: όλοι έχουμε έναν μικρό ρατσισμό μέσα μας με ό,τι είναι διαφορετικό και ενδεχομένως μας τρομάζει. Πως αντιμετωπίζει η κοινωνία τους μετανάστες; Τους αποδέχεται ή τους βάζει στο περιθώριο με στόχο να τους εξαφανίσει; Μπορεί μία γυναίκα άλλης κουλτούρας και νοοτροπίας να τα «βρει» με έναν έλληνα; Με έναν παντρεμένο έλληνα; Και τελικά όταν είσαι χάλια στον γάμο σου, κρατάς την οικογένειά σου κάνοντας τις απιστίες σου για... χαλάρωση, ή φεύγεις για να ηρεμήσουν όλοι και να βρουν τον δρόμο τους; Μπορεί μια γυναίκα που έκανε τον κύκλο της ζωής της, να βρει ξανά τον έρωτα στα μάτια ενός ξένου; Να δώσει στον εαυτό της τη δεύτερη ευκαιρία που όλοι δικαιούμαστε; Και αν ναι, πόσο εύκολο είναι να πει αντίο στην ήδη «βολεμένη» ζωή της;


Στο τέλος -όπως στις αρχαίες τραγωδίες- έρχεται η κάθαρση! Οι ήρωες παίρνουν ακριβώς αυτό που τους αξίζει. Αλλοι, μια δεύτερη ευκαιρία, άλλοι την εγκατάλειψη και τη μοναξιά. Αλλοι πάλι πρέπει να τα βρουν με τον εαυτό τους πριν καταφέρουν να προχωρήσουν μπροστά. Υπάρχουν βέβαια και οι... παράπλευρες απώλειες! Είναι κι αυτός ο μπόμπιρας στην ταινία που φέρνει δάκρυα στα μάτια! Οι τρεις ιστορίες του Παπακαλιάτη ενώνονται μεταξύ τους, σαν ένα περίεργο παιχνίδι της μοίρας. Και το ελληνικό σινεμά πρέπει αν αισθάνεται υπερήφανο που μία ταινία έπιασε τον παλμό της εποχής μας. Εναν παλμό που αλλάζει τόσο γρήγορα, τόσο βιαστικά που μας ξεπερνά... Βγαίνοντας από την αίθουσα είχα έναν κόμπο στο στομάχι. Μια θλίψη για τη ζωή τριγύρω μας. Για τις ευκαιρίες που χάσαμε. Για το ότι δεν θέλουμε να αλλάξουμε! Ηταν κι αυτό το δάκρυ που (επέλεξα) να συγκρατήσω...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου