Κυριακή, 27 Δεκεμβρίου 2015

ΝΑ ΔΕΙΣ ΤΙ ΠΑΕΙ ΝΑ ΠΕΙ ΓΥΜΝΑΣΤΙΚΗ

Ενα με τη φύση


Αθλητικά, φόρμα, φουτεράκι τσεκ. Φορτισμένο κινητό, ακουστικά τσεκ. Εφυγα! Δεν υπάρχει καλύτερο πράγμα από το τρέξιμο στα βουνά. Να είναι το υψόμετρο και η θέα που σου κόβει την ανάσα; Να είναι ο καθαρός αέρας που διαπερνά τα πνευμόνια; Ολα μαζί. Είναι μια εμπειρία που πρέπει να τη ζήσεις.


Φεύγω από το σπίτι. Κατηφορίζω περπατώντας. Η εικόνα του χωριού από ψηλά με καθηλώνει για ακόμη μία φορά. Η φύση, άλλοτε σκληρή με κάποια δέντρα που τα έχει εντελώς απογυμνώσει από φύλλα, άλλοτε επιεικής με κάποια άλλα που έχουν φορέσει το χρυσοκίτρινο φόρεμά τους, δεν μπορεί παρά να μου τραβήξει το βλέμμα. Περνάω το νεκροταφείο. Αντίθεση όμως ε; Απέξω κι εγώ νιώθω τόσο, μα τόσο ζωντανός.


Βγαίνω στον κεντρικό δρόμο και ξεκινώ το τρέξιμο. Η μουσική μου δίνει το πάθος να συνεχίσω πιο δυνατά, πιο έντονα, λίγο παρακάτω. Περνάω ένα μικρό «μπαλκόνι» με χτιστά παγκάκια και θέα προς τη Μεγαλόπολη και στρίβω προς τα δυτικά. Στο βάθος ξεπροβάλλει η Δημητσάνα. Κοιτάζω κάτω, προς τη χαράδρα του Λούσιου και παρατηρώ τη μονή Φιλοσόφου, αλλά και το Κρυφό Σχολειό που αχνοφαίνεται μες στον βράχο. Στον ορίζοντα, αν έχει καθαρή ατμόσφαιρα, μπορείς να δεις μέχρι το Ιόνιο, τη Ζάκυνθο. Τρέχω, τρέχω, τρέχω. Αφήνω πίσω μου σκέψεις, σκοτούρες, άγχη. Καθαρίζω, αδειάζω, φεύγω...


Κάποτε φτάνω στη βρύση του Αγίου Δημητρίου. Εκεί είναι και ο τερματισμός μου. Κάθε φορά εκεί το τέρμα. Πίνω νερό, ξαποσταίνω, χαλαρώνω, γίνομαι ένα με το τοπίο. Εχει δέκα βαθμούς, όμως ο πρωινός ήλιος με ζεσταίνει υπέροχα. Δεν θα κρατήσει πολύ. Ερχεται χιονιάς. Σε λίγες ημέρες όλα θα γίνουν λευκά! Τι τέλεια που είναι να είσαι ζωντανός!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου