Πέμπτη, 31 Δεκεμβρίου 2015

ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΣΤΑ ΛΕΥΚΑ

Στεμνίτσα σαν... κέικ


Ο λευκός επισκέπτης -πιστός στο ραντεβού του- έκανε και πάλι την εμφάνισή του. Χθες βράδυ πριν πέσω για ύπνο είχε ήδη αρχίσει να το στρώνει πάνω στα αυτοκίνητα. Σήμερα το πρωί ξύπνησα με μια πανέμορφη εικόνα: όλο το χωριό ήταν πασπαλισμένο λες και με άχνη ζάχαρη, σαν ένα τεράστιο κέικ, εορταστικό που με προκαλούσε να το απολαύσω, να το εξερευνήσω, να το χαρώ.


Βγήκα έξω. Περπάτησα πάνω στο χιόνι και το άκουσα να κάνει αυτόν τον χαρακτηριστικό θόρυβο, λες και περπατάς σε βαμβάκι που τρίζει. Και σαν μικρό παιδί άρχισα να παίζω με την παγωμένη άσπρη πούδρα. Μέχρι που πάγωσαν τα δάχτυλα, κοκάλωσαν και έγιναν τα μάγουλα κόκκινα. Σημάδι του να μπω μέσα στο σπίτι, να ζεσταθώ και πάλι έξω για παιχνίδι.


Είδα στον ορίζοντα κι άλλα βουνά με χιόνι. Λες και εκεί ο κόσμος να έχει βγει έξω να χαίρεται με τον επισκέπτη που έπεσε από τον ουρανό, να κάνει σαν μικρό παιδί, να χαίρεται; Τι όμορφο που είναι το χιόνι, ειδικά για εμάς που δεν το έχουμε συχνά και δεν το παίρνουμε σαν δεδομένο... Αλλο πάλι κι αυτό με τα δεδομένα πράγματα και ανθρώπους. Μόλις την πατήσεις και τα θεωρήσεις έτσι, τότε είναι που τα χάνεις...


Ακουσα την καμπάνα να ηχεί.Λέω να κατέβω στην πλατεία για λίγη ζεστή σοκολάτα. Και να βγάλω φωτογραφίες. Πέρσι τέτοια μέρα είχε πολύ περισσότερο χιόνι, όμως και έτσι το τοπίο είναι υπέροχο. Η φύση ντύθηκε στα λευκά για να γιορτάσει την Πρωτοχρονιά, για να γιορτάσει τον γάμο της με τον νέο χρόνο. Και να φυσικά να καλύψει τα μυστικά της, μυστικά που θα αποκαλύψει και πάλι τον Μάρτιο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου