Δευτέρα, 28 Δεκεμβρίου 2015

ΜΗΝ ΣΕ ΠΙΑΣΩ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΟΥ (LEGO)

Χριστούγεννα όπως παιδί

Εντάξει! Ηταν να μην πιάσω στα χέρια μου Lego! Εχω ξετρελαθεί. Μα, πόσα χρόνια (αρκετά) της ζωής μου έχασα και δεν τα γνώρισα! Βασικά ήμουν Playmobilάκιας, τα Lego τα είχα λίγο σε δεύτερη μοίρα. Τώρα που το σκέφτομαι δεν πρέπει να είχα ποτέ τέτοιο παιχνίδι κι αν είχα δεν είχα ασχοληθεί μαζί του. Μέχρι φέτος που ήρθαν στη Στεμνίτσα τα ανιψάκια μου φορτωμένα με διάφορα Lego. Και τότε... ΕΡΩΤΑΣ!


Είναι τα χρώματα που με συνάρπασαν, τα σχέδια, οι οδηγίες, Εκανα και μερικά λαθάκια διότι το χαρτάκι ήταν μικρό και τα γραμματάκια μια σταλιά. Είναι και η ηλικία βλέπεις, δεν θέλει και πολύ να βάλεις μόνο ένα τουβλάκι, ενώ ήθελε άλλο ένα σε απέναντι σημείο. Είχαμε μοιράσει τα βήματα ανά παιδί: ένα βήμα η Μαριλένη, ένα ο Γιώργος, ένα εγώ. Στήναμε τα παιχνίδια στη στιγμή. Και φυσικά το ζόρι με τα Lego είναι να βάλεις ένα σε λάθος σημείο. Αντε να το ξεκολλήσεις μετά.


Παίξαμε όμως και επιτραπέζια. Και «Scrabble» και «Μυστήρια στο Πεκίνο». Και με ένα αυτοκινητάκι με μπαταρίες που παραλίγο να το ρίξω στον γκρεμό (μην κοροϊδεύεις, είναι πιο εύκολο να οδηγείς κανονικό αυτοκίνητο). Γενικά εξελίχθηκα σε πολύ παιχνιδιάρη τύπο, αφού το βουνό φαίνεται πως μου πάει και του πάω! Σήμερα που ο καιρός είναι ακόμη σχετικά καλός ίσως φτιάξουμε σαΐτες και ξεκινήσουμε προς το βουνό για να τις πετάξουμε. Και μετά από αρκετές ώρες παιχνίδι, υπάρχει πάντα ζεστό φαγάκι της μαμάς. Χριστούγεννα όπως παιδί (και με την ανάλογη υστερία των γονιών).

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου