Παρασκευή, 15 Ιανουαρίου 2016

ΝΑ 'ΤΑΝ Η ΖΩΗ ΜΙΑ ΠΑΣΤΑ ΦΛΩΡΑ

Ψυχές στο κρύο

Αφήνω πίσω μου τις πρόωρες Αλκυονίδες. Που έκαναν τα φυτά μου να πετάξουν βλαστάρια. Που γέμισαν την καρδιά μου φως. Που ζέσταναν τα σπίτια και ίσως ένα τσακ τις μεταξύ μας σχέσεις. Που πέταξαν από πάνω μας τα βαριά ρούχα και έκαναν τις ηλιόλουστες ημέρες βάλσαμο ψυχής. Ετοιμάζομαι και πάλι για Χειμώνα. Με καταχνιά και βροχή, ίσως και χιονάκι. Με τζάκι, ωραία ατμόσφαιρα, φίλους, παιχνίδια, πειράγματα, μεζέδες, την -διάσημη πια- πάστα φλώρα μου. Να αγκαλιάστουμε, να περάσει το κακό...


Περνάει όμως έτσι; Με ευχές και θαλπωρή των... λόγων και των... λίγων; Δεν τον αγαπώ πια τον παλιόκαιρο. Πολλοί συνάνθρωποί μας εκεί έξω, Ελληνες και ξένοι, υποφέρουν περισσότερο στο κρύο. Μακάρι να είχε πάντα ζέστη και όλοι να ήμασταν χορτάτοι και γελαστοί. Είναι τόσο μικρό το πέρασμά μας από αυτή τη ζωή... Οσο διαρκεί και μια μπουκιά πάστα φλώρας!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου