Κυριακή, 17 Ιανουαρίου 2016

ΣΤΗΝ ΟΝΕΙΡΙΚΗ ΣΥΝΟΙΚΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑΣ

Εκεί όπου σταμάτησε ο χρόνος

Βρίσκεται μόλις μερικά μέτρα από το λιμάνι του Πειραιά. Ενα μικρό, καλά κρυμμένο διαμαντάκι που όμως είναι τόσο εύκολο να το δεις, φτάνει μόνο να... κοιτάς. Είναι η γειτονίτσα του Αγίου Διονυσίου στη Δραπετσώνα.


Περπατώντας στις παλιές γραμμές του τραμ, φτάνεις σε ένα σταυροδρόμι γεμάτο μικρά, πανέμορφα σπιτάκια ξεχασμένα από τον χρόνο και τους ανθρώπους. Σαν σκηνικό ταινίας. Περιμένεις να δεις τους ηθοποιούς να βγαίνουν, τον σκηνοθέτη να φωνάζει και τις κάμερες να καταγράφουν, όμως είναι κάτι πέρα για πέρα αληθινό και ξεχασμένο.


Τι κι αν βρίσκεσαι μόλις μια ανάσα από το μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας; Εδώ η ζωή κυλά με τους δικούς της ρυθμούς. Εδώ η ώρα έχει άλλη διάρκεια και όλα θυμίζουν παλιά ελληνική ταινία. Νιώθεις πως ανά πάσα στιγμή θα πεταχτεί από ένα σοκάκι η Μελίνα Μερκούρη και θα πάει για κολύμπι με τα φιλαράκια της στον Πειραιά.


Στα δρομάκια επικρατεί δυστυχώς ερημιά και εγκατάλειψη. Ενας κύριος που βρήκαμε στο διάβα μας, μάς ενημέρωσε πως παλιά η γειτονίτσα ήταν γεμάτη μαγαζάκια. Στο κάτω μέρος βρίσκονταν τα μαγαζιά και από πάνω τα σπίτια.


Τώρα πια τα τραμ δεν περνούν... Οι περαστικοί είναι βιαστικοί και δεν κοιτούν... Αν όμως κάτσεις ήσυχος και ακούσεις προσεκτικά είμαι σίγουρος πως μέσα από τα χαλάσματα και τα ερειπωμένα κτίρια θα φτάσουν στα αυτιά σου οι φωνές των ανθρώπων που κάποτε έδιναν ζωή στη γειτονιά του Αγίου Διονυσίου. Και τα γέλια των παιδιών που έπαιζαν στις πλατείες και κυνηγούσαν τα τραμ. Ισως ακούσεις λόγια αγάπης, δάκρυα αποχωρισμού μπροστά από τα πλοία της ξενιτιάς, ακόμη και προσευχές για τη ζωή... Προσευχές που ίσως εισακούστηκαν, ίσως πάλι προσπεράστηκαν!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου