Πέμπτη, 21 Ιανουαρίου 2016

Η ΑΘΗΝΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΕΝΑ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ

Αρρωστη πόλη

Βρέθηκα στο Αρεταίειο Νοσοκομείο τις προάλλες για να επισκεφθώ ένα συγγενικό μου πρόσωπο. Γενικά δεν είμαι των νοσοκομείων και ευτυχώς που η ζωή μου τα 'χει φέρει έτσι που λίγες φορές έχω περάσει την πόρτα τους, κυρίως για άλλους ανθρώπους, πολύ σπάνια για μένα. Η Αθήνα μέσα στα νοσοκομεία είναι όπως ακριβώς και η Αθήνα απέξω. Αναστενάζει, χαμογελά, ελπίζει, αναμένει, υπομένει.


Μου έκανε εντύπωση η καθαριότητα του νοσοκομείου, τα ευγενικό και εξυπηρετικό προσωπικό του και ο πολιτισμός που επικρατούσε παρά το ότι περίμενα να συναντήσω τις τριτοκοσμικές συνθήκες που έχω δει σε άλλα ιδρύματα, ή στην τηλεόραση (μην βλέπετε τηλεόραση).


Στον διάδρομο, αλλά και το προαύλιο του υπέροχου αυτού κτιρίου, κατασκευασμένου το 1898, ασθενείς και επισκέπτες περπατούσαν, κουβέντιαζαν, σκέπτονταν, έκαναν όνειρα. Η απόσταση με τη ζωή εκεί έξω είναι μόλις μερικά μέτρα κι όμως εδώ ο χρόνος δεν περνά το ίδιο γρήγορα. Καθένας κουβάλα τα δικά του προβλήματα, τις δικές του ιστορίες που όμως όλες μοιάζουν να συγκλίνουν και να βρίσκουν έναν κοινό τόπο.


Η θέα από τα δωμάτια του νοσοκομείου προς το πάρκο Ελευθερίας και τον Λυκαβηττό σου κόβει την ανάσα. Η κίνηση στη Βασιλίσσης Σοφίας σπάνια σταματά και σε παρασύρει να κάνεις παιχνίδι μαζί της.


Η ζωή πάντα θα βρίσκει τρόπο να μας ξεπερνά και εγώ απλώς θα ευχηθώ σε όλους όσοι βρίσκονται αυτήν τη στιγμή σε κάποιο νοσοκομείο να βρεθούν σύντομα πάλι στο σπίτι τους, υγιείς και χαμογελαστοί και να ατενίσουν την προσεχή Ανοιξη με αισιοδοξία...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου