Παρασκευή, 22 Ιανουαρίου 2016

ΤΑ ΤΡΕΝΑ ΠΟΥ 'ΦΥΓΑΝ

Επόμενη στάση: Πειραιάς

Περνάμε συχνά από εκεί. Ειδικά όταν θέλουμε να πάρουμε τα πλοία για Κρήτη, ή Δωδεκάνησα. Βιαστικοί, αγχωμένοι για να προλάβουμε. Κι όμως, αν ποτέ στεκόμασταν για λίγο να θαυμάσουμε ακόμη ένα μικρό διαμαντάκι του Πειραιά, τότε θα μέναμε άναυδοι! Πρόκειται για τον παλιό σταθμό των τρένων, στη διασταύρωση για Δραπετσώνα. Ενας παρατημένος (συνηθισμένο πια αυτό) σταθμός, αφημένος στην παρακμή και την εγκατάλειψη.

Ο παλαιός σιδηροδρομικός σταθμός του Πειραιά, όπως φαίνεται από το λιμάνι.

Ο παλιός σταθμός των τρένων στον Πειραιά σε έβγαζε ακριβώς στην καρδιά του λιμανιού. Οι ταξιδιώτες έφταναν με το ίδιο άγχος των σημερινών επιβατών είτε για να αποβιβασθούν από τον συρμό και να τρέξουν να προλάβουν το πλοίο τους για τη νησιωτική Ελλάδα, είτε το αντίστροφο, να προλάβουν το τρένο για την ενδοχώρα.

Οι γραμμές του τρένου είναι καλυμμένες με σκουπίδια...

Περπατώ στις γραμμές οι οποίες φαίνεται πως έχουν υποστεί μια «ανακαίνιση» λες και κάποια στιγμή ο ΟΣΕ πήγε να σώσει τη συγκεκριμένη γραμμή, όμως τελικά το σχέδιο ναυάγησε, καθώς ο νέος σταθμός των τρένων είναι κάποια μέτρα παρακάτω, πλάι στον ηλεκτρικό σιδηρόδρομο και τη νέα γραμμή του μετρό.

Δύο παρατημένα βαγόνια πάνω στις σκουριασμένες ράγες...

Οι γραμμές είναι γεμάτες σκουπίδια. Οι κάτοικοι των διπλανών διαμερισμάτων φέρονται στον χώρο σαν... χωματερή και πετούν τα πάντα εκεί. Απορρυπαντικά, αποφάγια, μπάζα, ακόμη και χρησιμοποιημένες πάνες μωρών!!! Είναι και άλλα σκουπίδια που φαίνεται πως έχει κουβαλήσει η βροχή. Νιώθω σαν να παίζω σε ντοκιμαντέρ για το σιδηροδρομικό δίκτυο της Ινδίας.

Το παλιό γκισέ των εισιτηρίων.

Κουτιά φύλαξης αποσκευών και αντικειμένων μέσα στο κτίριο του σταθμού.

Με θλίψη προχωρώ προς τον σταθμό. Απέξω έχει δύο παλιούς συρμούς, τους ξύλινους που χρησιμοποιούσε πολύ παλιά (τους πρόλαβα) ο ηλεκτρικός. Το πέτρινο κτίριο είναι όπως ακριβώς και ο παλιός σταθμός Πελοποννήσου: υπό διάλυση. Σπασμένα παράθυρα και πόρτες μου επιτρέπουν να μπω στο εσωτερικό του. Στεναχώρια. Σύριγγες ναρκομανών, σκουπίδια, εγκατάλειψη... Τι κρίμα που για ακόμη μία φορά δεν καταφέραμε να αξιοποιήσουμε έναν χώρο που φτιάχτηκε από τα χρήματά μας.

Το τρένο δεν θα ξανασφυρίξει πια εδώ...

Στέκομαι στην αποβάθρα και κοιτώ τους αφημένους στο έλεος του χρόνου συρμούς. Ακούω το τρένο να σφυρίζει. Επιβάτες βιάζονται να επιβιβαστούν. Χαρές και γέλια από τους τουρίστες. Πλάι μου, ένα ζευγαράκι κλαίει και αποχωρίζεται. Επιστρέφω στην πραγματικότητα, γαμώτο. Ο σταθμός παραμένει έρημος και μελαγχολικός. Μου αρέσει όμως το παραμύθι. Ας πούμε λοιπόν πως το τρένο θα φύγει στις 8! Θα είμαι στην αποβάθρα, εσύ;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου