Τρίτη, 5 Ιανουαρίου 2016

ΕΦΑΓΕ Η ΜΟΥΡΗ ΜΟΥ ΧΩΜΑ

Η απόλυτη γείωση


Τόσες μέρες στη Στεμνίτσα, ε, όλο και κάποιες κηπουρικές εργασίες έκανα. Επιασα χώμα, έσκαψα, φύτεψα, μου ήρθε και λιποθυμία (μα, πόσο Αθηναίος) κάτω από τον καυτό ήλιο των Χριστουγέννων. Ομως το αποτέλεσμα μας δικαίωσε όλους.


Καταρχάς με τον μπαμπά φυτέψαμε δύο ελατάκια, ένα μικρότερο και ένα μεγαλύτερο και είναι κάτι που κάναμε μαζί και θα το θυμάμαι για πάντα. Μετά από χρόνια θα θαυμάζω αυτά τα έλατα να μεγαλώνουν και το μυαλό μου θα τρέχει πίσω σε εκείνη την ημέρα που τα φυτέψαμε μαζί. Θα τα καμαρώνω να ψηλώνουν και με χαρά μου θα τα κληροδοτήσω στη νέα γενιά, στα ανιψάκια μου που όλο χαρά τα ποτίζαμε τις μέρες πριν έρθουν οι βροχές.


Μια μέρα ανέβηκα στην κοντινή πλαγιά για να βγάλω λίγο φυλλόχωμα, να γεμίσω μια ξύλινη ζαρντινιέρα. Από την ανομβρία του Δεκεμβρίου, το χώμα ήταν ξερό και με παίδεψε λιγάκι, όμως ο στόχος επετεύχθη. Γέμισα τη ζαρντινιέρα με κοπριά και μαζί με τα μικρά ρίξαμε μέσα σποράκια από δειλινά, αυτά τα λουλούδια που βγαίνουν όταν ζεστάνει ο καιρός και μυρίζουν... ταξιδιάρικα. Εριξα όμως και σπόρους από... σκυλάκια που βρήκαμε στη Δημητσάνα. Τέλεια!


Είναι όμορφο να σκαλίζεις, να ποτίζεις, να πιάνεις χώμα, να φυτεύεις, να δημιουργείς ζωή. Γειώθηκα, χόρτασα φύση και γέμισα όμορφες εμπειρίες από μια άλλου είδους πραγματικότητα που οι περισσότεροι τη ζουν μόνο εικονικά.


Και τώρα φεύγοντας, στεναχωριέμαι λίγο που αφήνω πίσω τα ελατάκια και τα σποράκια μου. Ομως τα αφήνω σε καλά χέρια. Βρέχει αρκετές ημέρες τώρα, το χώμα έχει γίνει φιλόξενο και «θρεπτικό» και η αρκαδική γη θα κάνει το θαύμα της. Εις το επανιδείν!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου