Τετάρτη, 6 Ιανουαρίου 2016

ΓΙΟΡΤΕΣ ΗΤΑΝ ΚΑΙ ΠΑΝΕ (ΕΥΤΥΧΩΣ;)

Οικογενειακοί καβγάδες

Οι γιορτές ήταν μια πρώτης τάξης ευκαιρία για τις οικογένειες να βρεθούν και πάλι όλοι μαζί στο τραπέζι. Να περάσουν ποιοτικό χρόνο μεταξύ τους, να θυμηθούν τα παλιά, να μοιραστούν όμορφες στιγμές πάνω από το γιορτινό τραπέζι, να αγαπηθούν. Τι ΟΧΙ; Αυτό δεν είναι οι γιορτές; Τι εννοείς «τις γιορτές οι οικογένειες γίνονται κώλος»; Δεν σε καταλαβαίνω καθόλου! Δεν ξέρω εάν συνέβη και στη δική σου οικογένεια, εμείς όμως (που τα ΄χουμε τα θεματάκια μας) κληθήκαμε από τη δεύτερη κιόλας ημέρα να... θυμηθούμε τους ρόλους μας! Εγώ ας πούμε τι είμαι; Παιδί, ή ενήλικας; Γιος, ή θείος; Μεγάλος, ή μικρός; Ή μήπως και τα δύο μαζί; Το ίδιο συνέβη και με τους γονείς μου που εκτός από αυτόν τον ρόλο, είχαν να παίξουν και αυτόn της γιαγιάς και του παππού (δλδ παιδονόμος)!


Η κριτική από τη μία πλευρά προς την άλλη έδινε κι έπαιρνε. Είχαμε και φωνές, είχαμε και εντάσεις, είχαμε όμως και τις καλές μας στιγμές με γέλια και χαρά. Τα μόνα αλώβητα από την όλη κατάσταση βγήκαν τα ανιψάκια μου, αφού ο ρόλος τους είναι ξεκάθαρος: είναι παιδιά και πάλι παιδιά όποιος κι αν βρίσκεται απέναντί τους. Είναι πολύ δύσκολες οι ανθρώπινες σχέσεις. Ειδικά εάν δεν είσαι μαθημένος να δέχεσαι το ότι το παιδί σου μεγάλωσε... Ή να δέχεσαι πως ο γονιός σου μεγάλωσε περισσότερο και ίσως παραξένεψε και λίγο... Χρειαστήκαμε μέρες για να βρούμε τις ισορροπίες μας. Και αμοιβαίες υποχωρήσεις και κάποια μούτρα. Ολα καλά όμως. Και έτσι ΚΑΙ οι φετινές γιορτές είχαν το αλατοπίπερό τους! Οι δικές σας πως ήταν;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου