Πέμπτη, 7 Ιανουαρίου 2016

ΕΚΑΤΣΑ ΣΕ ΤΑΡΑΝΔΟ

Η εποχή του ξεστολίσματος

Υπάρχει μια μαγική στιγμή που παίρνεις ανάποδες με τα στολίδια και θες να εξαφανιστούν από τον ορίζοντά σου άμεσα! Αυτό έπαθα κι εγώ χθες. Μία που ήταν το σπίτι στολισμένο και αρχοντικό, μία που όλα έφυγαν και έγινε πάλι μίνιμαλ (λέμε τώρα).


Το ξεστόλισμα είναι μια διαδικασία πολύ πιο γρήγορη από το στόλισμα. Δεν θέλει αισθητική και μάτι διακοσμητή. Θέλει παρθενίστικες διαδικασίες, κοφτές και γρήγορες ώστε να χωρέσουν όλα στις κούτες. Χθες το βράδυ έκατσα καταλάθος σε έναν ξύλινο τάρανδο (στην επόμενη φωτό, αυτός ο λευκός που μισοφαίνεται στα δεξιά) που καθόταν στον καναπέ λίγο πριν αναχωρήσει για την αποθήκη. Τάρανδος - ΜΠΙΛόγκ: 0-1! Του έσπασε τη βάση, του χρόνου θα γιατρευτεί. Κατά τα άλλα δεν είχαμε απώλειες σε εορταστικό δυναμικό. Εντάξει, μου έβγαλε λίγο την πίστη το δέντρο για να χωρέσει μέσα στην κούτα του. Αλήθεια, γιατί τις κάνουν τόσο στενές. Σαν να προσπαθείς να μπεις σε τζιν μετά τις γιορτές! Φρίκη.


Λίγο πριν αποθηκευθούν όλα, κάθισα και έγραψα ένα μικρό κειμενάκι, κάτι ευχαριστήριο για όσα έχω και ευχή να μην χάσω τίποτε από αυτά, έστω και αν το 2016 δεν φέρει τίποτε νέο. Τσάκισα αυτό το μικρό γραμματάκι, τη χρονοκάψουλα στη μέση και έγραψα απέξω το γνωστο: «να μην ανοιχθεί πριν από τον Νοέμβριο του '16»!


Δέκα μήνες από τώρα είναι ένα αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα. Μπορεί να έχουν αλλάξει τα πάντα, ή και τίποτα. Κατέβασα τις κούτες στην αποθήκη. Εκεί, πλάι στα ξύλα ξεκουράζονται τα φωτάκια, οι μπάλες, τα στολίδια, τα παιχνίδια, τα Αγιοβασιλάκια. Κάτι σαν χειμερία νάρκη. Επέστρεψα στο σπίτι. Το βρήκα λιγότερο λαμπερό. Ομως έτσι δεν είναι και η ζωή; Δεν πρέπει πάντα να λάμπει. Χρειάζεται και ένα διάλειμμα και μια στροφή στην καθημερινότητα. Που τις περισσότερες φορές, μόνο λαμπερή δεν τη λες... Και του χρόνου να είμαστε όλοι καλά!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου