Σάββατο, 9 Ιανουαρίου 2016

ΤΙ ΑΣΧΗΜΟ ΝΑ ΧΡΩΣΤΑΣ

Υπάρχει και φιλότιμο

Εχω πάει σήμερα το πρωί στον χασάπη για λίγο κιμά. Ενας πολύ καλός χασάπης της γειτονιάς, που το δουλεύει οικογενειακά. Δεν πηγαίνω πολύ συχνά για να πεις ότι με ξέρουν. Κρατήστε το αυτό. Φτάνω στο ταμείο να πληρώσω και ο λογαριασμός μου ήταν 10,70, αλλά είχα είτε δεκάρικο, είτε εικοσάρικο και καθόλου ψιλά. Η κόρη του δεν έχει επίσης ψιλά και μου λέει να της δώσω το δεκάρικο και όταν ξαναπεράσω να τους δώσω τα 0,70 λεπτά. Για δευτερόλεπτα προσπαθήσαμε να βρούμε μια λύση, αλλά δεν κατέστη εφικτό.


Αισθάνθηκα πολύ άσχημα, σχεδόν ντροπή, που έφυγα από το χασάπικο δίχως να έχω πληρώσει το ακριβές αντίτιμο, έστω κι αν μιλάμε για ελάχιστα λεπτά του ευρώ. Και αμέσως θυμήθηκα κάποιους εργοδότες μου που δίχως ντροπή και ευθιξία μου έχουν φάει τρελά λεφτά. Και δεδουλευμένα και αποζημιώσεις. Θυμήθηκα ένα πρώην αφεντικό μου να μας λέει πως αν δεν μας εξοφλήσει να περάσουμε να τον φτύσουμε. Του το χρωστάμε φυσικά το φτύσιμο. Και σε εκείνον και στη γυναίκα του που θέλουν να το παίζουν και καλά κοσμικοί, καλή οικογένεια και έντιμοι πολίτες. Χαίρομαι που δεν είμαι σαν αυτούς. Χαίρομαι που οι δικές μου αρχές δεν επιτρέπουν να ζω από τον κόπο απλήρωτων συνανθρώπων μου. Λυπάμαι όμως που ακόμη μέσα μου τρέφω άσχημα συναισθήματα για εκείνους που με εκμεταλλεύτηκαν και δηλητηριάζω την ψυχή μου με αρνητικές σκέψεις...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου