Κυριακή, 14 Φεβρουαρίου 2016

ΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ ΕΡΩΤΕΣ...

...μας πάνε στον Διάολο

Περπατώντας στη γειτονιά μου αρκετό καιρό πριν, ίσως και έναν χρόνο πίσω, είχα πέσει πάνω σε αυτό το μήνυμα σε ένα παρκάκι: «Και κάθε φορά που προσπαθώ να σε ξεχάσω, βρίσκεσαι ακριβώς μπροστά μου»! Μικρές βασανισμένες ψυχές καίγονται, ίσως για πρώτη φορά στη ζωή τους ανακαλύπτοντας το σκληρό πρόσωπο του έρωτα, ή αυτό που νομίζουν ότι είναι. Αλήθεια πόσες φορές ένας «μεγάλος» έρωτας μας έχει βγάλει το λάδι; Μας έχει κάνει να πέσουμε στα πατώματα, να νιώσουμε απόλυτο κενό, σκουπίδι, το τίποτα; Μας έχει ξεκάνει σε σημείο να αναρωτιόμαστε εάν πραγματικά αξίζει τέτοια ταλαιπωρία!


Από την άλλη πλευρά βέβαια, ίσως αυτό να ξεχωρίζει τους μεγάλους έρωτες, από τους... λάιτ! Το ότι μας κάνουν κουρέλια και δεν εκπληρώνονται ποτέ για να μας αποδείξουν εάν όντως άξιζαν ή όχι. Και μήπως τελικά αυτοί οι μεγάλοι έρωτες έχουν πάρει αυτόν τον τίτλο, αυτή τη θέση στο μυαλό και στη ζωή μας επειδή δεν τους ζήσαμε ποτέ, όχι όσο και όπως πραγματικά θέλαμε; Σήμερα λοιπόν κοίτα τον Βαλεντίνο/Βαλεντίνα που έχεις δίπλα σου και χαμογέλα! Αν πάλι είσαι μόνος ξεκαρδίσου! Ενας... μικρός έρωτας μπορεί να περιμένει κάπου εκεί έξω για να σε γνωρίσει!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου