Πέμπτη, 25 Φεβρουαρίου 2016

ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΟΡΘΟΠΕΤΑΛΙΕΣ

Στον Παράδεισο του ποδηλάτου

Στο Μαρούσι, μόλις λίγα μέτρα μακριά από τη λεωφόρο Κηφισίας βρίσκεται ένα μικρό δασάκι, Παράδεισος όνομα και πράγμα. Μεγάλα πεύκα χαρίζουν απλόχερα δροσιά και σκιά, πουλιά πετούν ελεύθερα,, χωμάτινα μονοπάτια σε καλούν να τα εξερευνήσεις. Περνώ συχνά από το συγκεκριμένο δασάκι. Εκεί δεν είχα χωθεί την ημέρα που έπαθα την αλλεργία από τις κάμπιες; Εκεί! Την ημέρα λοιπόν που με έπιασε η τρελή φαγούρα είχα ανακαλύψει κάτι μαγικό: την πίστα ροής και αλμάτων ποδηλάτου «Παράδεισος»!


Είχα παρατηρήσει εδώ και καιρό πως μες στα πεύκα ήταν κρυμμένη κάτι σαν αυτοσχέδια πίστα, με χωμάτινα εμπόδια, ανηφοριές, δρομάκια, κατηφοριές. Δεν είχα προσεγγίσει ποτέ τον χώρο, όμως αυτήν τη φορά πλησίασα και ξετρελάθηκα. Θυμήθηκα τις παλιές εποχές που κι εγώ σαν παιδάκι έκανα με τις ώρες ποδήλατο. Σε ένα μεγάλο πάρκο ο δήμος μας είχε πετάξει χώματα (για να τα στρώσει κάποτε) που με τις βροχές είχαν δημιουργήσει φυσικά εμπόδια. Τότε δεν μπορούσα να τα περάσω όλα με το ποδηλατάκι μου. Κάποια τα φοβόμουν, ήταν πολύ ψηλά. Μία μέρα όμως που κατάφερα να περάσω δύο απανωτά ψηλά σαμαράκια, ε, θρίαμβος!


Επιστροφή στο Μαρούσι και στην εκεί ποδηλατική πίστα. Οι ποδηλάτες του Παραδείσου που την έχουν δημιουργήσει, έχουν αναρτήσει μια πινακίδα με τις βασικές οδηγίες - συμβουλές που πρέπει να ακολουθούν όσοι θα κάνουν χρήση του χώρου. Πριν ξεκινήσουν οι ποδηλάτες πρέπει να επιθεωρούν την πίστα. Επειτα πρέπει να φορούν τα προστατευτικά τους κράνη, επιγονατίδες, επιαγκωνίδες, αφού τα εμπόδια είναι απότομα και υπάρχει κίνδυνος σοβαρού τραυματισμού. Οι ανήλικοι δε, πρέπει πάντα να συνοδεύονται.


Παραδίπλα έχει δημιουργηθεί και ένα αυτοσχέδιο... σαλονάκι. Και εκεί υπάρχουν (αυτονόητοι) κανόνες. Οι παρευρισκόμενοι πρέπει να σέβονται το περιβάλλον και να μην πετούν τα σκουπίδια τους κάτω, αλλά στους ειδικούς κάδους. Επίσης γίνεται ειδική αναφορά και στο τσιγάρο. «Αν πρέπει να καπνίσετε προσέχετε πολύ τα αποτσίγαρά σας και μην τα πετάτε κάτω». Το δασάκι είναι πεντακάθαρο, αφού οι περίοικοι το προσέχουν πολύ, αυτό δηλαδή που θα έπρεπε να κάνουμε όλοι μας στα πάρκα, στα αστικά δάση, στους δρόμους...


Χάζεψα για λίγα λεπτά το μέρος. Στο μυαλό μου ήρθαν αναμνήσεις από τα παιδικά μου χρόνια. Σχεδόν με είδα να τρέχω με το ποδηλατάκι μου, να αναπτύσσω ταχύτητα και να περνώ τα εμπόδια. Και γελούσα. Γελούσα πολύ...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου