Σάββατο, 27 Φεβρουαρίου 2016

ΚΙ ΑΝ ΕΙΜΑΙ... ΔΕΠΥ ΜΗΝ ΜΕ ΦΟΒΑΣΑΙ

Blackout

Χτες είχα ραντεβού να κουρευτώ, στις 16.30 το απόγευμα. Από το πρωί όμως ήμουν σε φούρια. Περίμενα τον κηπουρό, αλλά και τον ηλεκτρολόγο για να κάνουμε εργασίες στην πολυκατοικία. Ηρθαν στις 10.00 το πρωί. Ολα πήγαν καλά, αν και ειδικά ο ηλεκτρολόγος ταλαιπωρήθηκε με τα ηλεκτρολογικά μας που είναι της πλάκας (να είναι καλά ο παλιός μας ηλεκτρολόγος). Με τα πολλά στις 14.00 είχαμε τελειώσει. Μετά από 4 ώρες ορθοστασίας κάθισα λίγο να ξεκουραστώ, έφαγα και κάτι έτσι για να ψυχοπιάσω. Στις 17.30 ήμουν όλο χαρά στη φίλη μου την Ειρήνη, για κούρεμα!


«Τι ώρα είναι αυτή», μου λέει και μου υπενθυμίζει πως το ραντεβού μας ήταν για μία ώρα νωρίτερα. Σοκ! Μαμά γερνάω; Κάηκε ο εγκέφαλος; Πέρασαν τα χρόνια; Δεν έχω απάντηση. Ή μάλλον έχω. Στην αρχή η Ειρήνη μου πρότεινε να πάω είτε 12.30, είτε 16.30. Εγώ επέλεξα το δεύτερο, αλλά στο μυαλό μου το έκανα 17.30! Ξέρω πως έχω Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ) και πρέπει να προσέχεις εάν αυτά που μου λες τα ακούω και τα καταλαβαίνω. Αν και τελικά πιστεύω πως έχω επιλεκτική προσοχή, ακούω δηλαδή αυτά που πραγματικά με ενδιαφέρουν, τα άλλα στο περίπου. Ουφ! Δεν ξέρω εάν τελικά κάνω δύσκολη τη δική μου ζωή, ή των άλλων. Το θέμα είναι πως έχασα το ραντεβού με την κομμώτρια. Και τώρα, αυτή την υπέροχη ηλιόλουστη μέρα του Φεβρουαρίου κάθομαι και απολαμβάνω τις... μπούκλες μου...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου