Δευτέρα, 29 Φεβρουαρίου 2016

ΜΙΑ ΟΑΣΗ ΠΛΑΪ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ

Το λιμανάκι της καρδιάς μας

Η Κυριακάτικη μας βόλτα είχε αυτήν τη φορά Πειραιά. Γκρεμίδια, παλιά σπίτια κι εργοστάσια, δεξαμενές πετρελαίου, εξερευνήσεις, λιμάνι, πρόσφυγες, τουρίστες, καψούρηδες με τραγούδια στη διαπασών, αστυνομικούς, λιμενικούς, πούλμαν με οικονομικούς μετανάστες με προορισμό το άγνωστο... Ολα αυτά δένουν μεταξύ τους -για την ώρα- αρμονικά δίνοντας σε αυτήν την πόλη τις τόσες πολλές αντίθεσεις που την κάνουν ανυπόφορη, μα και συνάμα γοητευτική. Εχοντας περπατήσει αρκετά και δει ακόμη περισσότερα, μια στάση για μεζέ και ουζάκι ήταν επιβεβλημένη.


Είχαμε ακούσει πολλά για την ιχθυόσκαλα του Κερατσινίου και εκεί κατευθυνθήκαμε. Ενας περιπτεράς μας πρότεινε να επισκεφθούμε το λιμανάκι στον μόλο Κερατσινίου, κάτω από το εργοστάσιο της ΔΕΗ με το πελώριο φουγάρο που δεσπόζει από αρκετά σημεία της νότιας Αττικής. Η περιοχή είναι μια μικρή όαση, ένα λιμανάκι εξοχή, το λες και νησί και τόσο δίπλα στο κέντρο της πόλης. Σε ένα μέρος που δεν θα περίμενες ποτέ να βρεις κάτι αντίστοιχο.


Το λιμανάκι είναι γεμάτο μικρά βαρκάκια, αφού εκεί έχουν τη βάση τους οι ερασιτέχνες ψαράδες της περιοχής. Εχει και πάπιες και ο κόσμος το επιλέγει για την κοντινή του βόλτα - απόδραση. Οικογένειες με παιδιά, παππούδες με τα εγγόνια τους, μια τύπισσα που δεν έβαζε γλώσσα μέσα της (από πολιτική και οικονομία, μέχρι υγεία και παιδεία, καταγγελτικός λόγος) και στο τέλος κλάταρε από το ούζο, ερωτευμένα ζευγαράκια, παράνομα ζευγαράκια, φίλοι, νεολαία, γερουσία, πάπιες, για όλους υπάρχει χώρος.



Περπάτησα στην ξύλινη προβλήτα. Κατευθύνθηκα προς τα σκαφάκια που ακουγόταν μουσική. Εκεί είδα μια παρέα να έχει στήσει γλέντι. Οι μισοί μες στη «Λέσβο», οι άλλοι απέξω να χορεύουν. Ζωάρα. Ο χρόνος σταματά και σε πάει πίσω σε ανέμελες στιγμές, μικρές ανάσες για να βγουν οι δύσκολες μέρες που ζούμε και θα ζούμε. Από πάνω μου το άσπρο κόκκινο φουγάρο στεκόταν σαν παρατηρητής μου.


Το ταβερνάκι που βρίσκεται στο κέντρο του μικρού αυτού κόλπου έχει προνομιακή θέση, αλλά μην έχεις και πολλές απαιτήσεις. Καλή εξυπηρέτηση, συμπαθητικοί μεζέδες, ΟΚ τιμές, αλλά τι κρίμα να είσαι μια ανάσα από την ιχθυόσκαλα και να μην έχεις συνέχεια μόνο φρέσκο ψάρι, αλλά να δουλεύεις και με κατεψυγμένα.



Καθώς έπεφτε το σκοτάδι περπατήσαμε προς την άκρη του κόλπου και χαζέψαμε τα φωταγωγημένα -πια- πλοία. Φτάσαμε μέχρι το εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου στην είσοδο του λιμενίσκου. Εντάξει, μαγεία. Το μυαλό ξεφεύγει, ταξιδεύει σε κάποιο νησάκι που έχεις ξεκινήσει μόλις τις διακοπές σου. Αξίζει λέμε...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου