Πέμπτη, 10 Μαρτίου 2016

ΠΕΤΑ ΤΟΝ ΠΑΠΠΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΣΟΥΠΕΡ ΜΑΡΚΕΤ

Τόπος στα νιάτα

Είμαι στην ουρά του ταμείου. Στο σούπερ μάρκετ. Περιμένω. Ξαφνικά ακούω μια φωνή από πίσω μου. «Μισό λεπτό να περάσω, συγγνώμη». Γυρίζω να δω: μια κυρία κοντά στα 50 επιχειρεί να περάσει από τους διαδρόμους των ταμείων με καροτσάκι. Θέλει να φτάσει στους γονείς της που βρίσκονται με τα ψώνια στην περιοχή έξω από τα ταμεία και την περιμένουν για να φορτώσουν και να φύγουν. Δεν προνόησε να πάρει εξαρχής καροτσάκι και τώρα συνέβη αυτό, ΟΚ, ανθρώπινο.


Εν τω μεταξύ έχει φτάσει η σειρά μου, πληρώνω και ετοιμάζομαι να φύγω όταν ξαφνικά ακούω πάλι την ίδια -γνώριμή μου πλέον- φωνή να λέει δυνατά: «Να περάσουμε παρακαλώ»! Η έξοδος -που στο συγκεκριμένο σούπερ μάρκετ έπεται ενός μικρού και σχετικά στενού διαδρόμου- έχει μπλοκάρει για τον απλούστατο λόγο ότι ένας παππούς περπατά αργά, όσο αντέχει δηλαδή, προς την πόρτα. Η κυρία προφανώς δεν μπορεί να περιμένει και με τον τόνο της σχεδόν απαιτεί να κάνουν στην άκρη για να βγει γρήγορα. Επικρατεί μια μικρή λεκτική ένταση ανάμεσα στις δύο οικογένειες...


Είναι από εκείνες τις στιγμές που ντρέπεσαι για το θράσος ορισμένων ανθρώπων που μπροστά στις δικές τους ανάγκες δεν υπολογίζουν κανέναν. Είναι από τις -δυστυχώς- γνώριμες εικόνες που «σκοτώνουμε» τα άλογα όταν γεράσουν, επειδή ίσως θεωρούμε ότι σε μας δεν θα συμβεί ποτέ αυτό. Κανένας σεβασμός στην τρίτη ηλικία, εδώ τους χτυπάμε έξω από τη Βουλή, στο σούπερ μάρκετ θα κολλήσουμε; Και την ίδια στιγμή να βλέπεις στην τηλεόραση τις εικόνες με το ζευγάρι των ηλικιωμένων στην Ειδομένη που προσφέρει το σπίτι του στους μετανάστες για να κάνουν ένα μπάνιο παραδίδοντάς μας μάθημα ανθρωπιάς, ένα μάθημα που ξεχάσαμε οι νεότεροι κι αγέραστοι...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου