Παρασκευή, 11 Μαρτίου 2016

Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΜΙΑΣ... ΣΕΛΦΗΣ

Σμάιλλλ

Δεν βγαίνω συχνά τη νύχτα. Τον Χειμώνα τουλάχιστον. Σε μπαρ. Πλέον δεν μπορώ τον καπνό από τα τσιγάρα, δεν τον αντέχω και όλο αυτό δεν με διασκεδάζει καθόλου. Ετυχε όμως να κάνω μια έξοδο μετά από καιρό. Παρακολουθούσα λοιπόν τον κόσμο. Δίπλα μου. Να δω πως διασκεδάζει, εάν δηλαδή διασκεδάζει. Υπήρχαν εκείνοι που ήταν στον κόσμο τους, έναν ωραίο κόσμο με κέφι, τραγούδι και χορό. Τους ζήλεψα, μου θύμισαν εμένα, παλιά. Οι περισσότεροι απλώς κοιτούσαν το κενό. Δεν ξέρω εάν πραγματικά περνούσαν καλά, ή βγήκαν επειδή ήταν Σαββατόβραδο και όλοι βγαίνουν (πόσο χαζό).


Στη δεξιά μου πλευρά ήρθε μια παρέα νέων παιδιών. Τα κορίτσια στην τρίχα: μαλλί, νύχι, φόρεμα. Ο άντρας της παρέας, πιο χαλαρός αν και κάποια στιγμή πήγε να πιαστεί στα χέρια με έναν τύπο - καουμπόη (αυτός ανήκει στην πρώτη κατηγορία, εκείνων που διασκέδαζαν πραγματικά). Δεν πέρασαν μερικά λεπτά και τα κορίτσια ξεκίνησαν τις πόζες και τις φωτογραφίσεις για να τις ανεβάσουν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης: «περνάμε καλά εδώ κι αυτό στέλνεται προς τα εκεί έξω»! Το περίεργο δεν ήταν που πόζαραν για αρκετή ώρα, χαμογελούσαν, κοίταζαν το αποτέλεσμα και φτου κι από την αρχή. Είναι ότι είχαν αναγκάσει τον άντρα να κρατά το κινητό του με ανοιχτό τον φακό πάνω από τα κεφάλια τους ώστε να φωτίζονται και να βγαίνουν πιο λαμπερές. Η χαρά της Καρντάσιαν! Φαίνεται πως και η σέλφι είναι πια... επιστήμη! ΟΚ, όλοι μας λίγο πολύ βγάζουμε φωτογραφίες, όχι όμως να περάσεις και τη μισή σου βραδιά φτιάχνοντας την εικόνα σου! Στην τελική γιατί να βγεις; Επέστρεψα... καπνιστός στο σπίτι και μπήκα κατευθείαν στο ντους! Προς στιγμήν σκέφτηκα να ποζάρω κι εγώ με αναμμένο τον φακό. Κάνει θαύματα! Μωρέ λες;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου