Τρίτη, 15 Μαρτίου 2016

ΒΟΛΤΑ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ

Μικρές ανάσες ζωής

Πλέον οι διακοπές μου είναι ελάχιστες ημέρες, σκάρτα τριημεράκια. Το ΣΚΔ της Καθαρής Δευτέρας πήγα λοιπόν βόλτα στο χωριό μου. Στην ορεινή Αρκαδία, στη Στεμνίτσα. Αυτό το γραφικό χωριουδάκι είναι οι ρίζες μου, η ανάσα μου, η γείωσή μου. Αυτήν τη φορά είχα μαζί μου και άτομα που δεν την είχαν επισκεφθεί ποτέ. Μαζί τους είδα πάλι τα ίδια πράγματα, όμως είναι σαν να τα έζησα κι εγώ για πρώτη φορά.


Ανεβήκαμε στο Ηρώων, στον λόφο με τη φοβερή θέα προς το χωριό, αλλά και προς τα γύρω βουνά. Περπατήσαμε στην αρχαία Γόρτυνα πλάι στη χαράδρα του Λούσιου. Απολαύσαμε την άγρια βλάστηση στα μονοπάτια δίπλα στο ποτάμι, αλλά και μες στους βράχους. 


 


Κάναμε πεζοπορία ως τη μονή Προδρόμου, το συγκλονιστικό μοναστήρι με τους έξι μοναχούς που είναι σκαρφαλωμένο στον βράχο. Εκεί μας περίμεναν και δύο γαϊδουράκια, το ένα φιλικό και με ανάγκη για χάδια, το άλλο λίγο νευρικό και με την κλωτσιά έτοιμη. Φάγαμε το λουκουμάκι - κέρασμα (με τεντούρα παρακαλώ - απλώς δεν υπάρχει) και ήπιαμε καφεδάκι στην ιστορική αυτή μονή όπου ο χρόνος σταματά, η ηρεμία σε «αδειάζει» και το τοπίο σου κόβει την ανάσα.




Θα κάνω ιδιαίτερη αναφορά στον Λούσιο, ένα ποτάμι που αγαπώ, έχω κολυμπήσει σε αυτόν και έχω πιει νερό, έχω κάνει πικ νικ δίπλα του, έχω κοιμηθεί στις ακτές του. Είναι ένα ποτάμι με πολλά χρώματα, ξεχωριστή βλάστηση, ζωή, ένα ποτάμι που σε αγκαλιάζει με την ορμή του, φτάνει μόνο να μην το υποτιμήσεις και προσπαθήσεις να το κοροϊδέψεις.




Η δε φύση, στα καλύτερά της! Ο ζεστός Φεβρουάριος έκανε φυτά και δέντρα να πετάξουν μπουμπουκάκια και φυλλαράκια και το πάρτι στην ύπαιθρο δεν είχε τελειωμό. Κάθε γωνιά και μια άλλη έκπληξη. Κάθε στροφή του μονοπατιού κι ένα χαμόγελο. Μαζέψαμε φασκόμηλο, αλλά και διάφορα φυτά που έπειτα τα μεταφυτεύσαμε στο σπίτι. Φτιάξαμε και μικρά γλαστράκια για την Αθήνα. Στη «Γερουσία», στην πλατεία της Στεμνίτσας, φορέσαμε περούκες και συμμετείχαμε λιγάκι στο κλίμα της Αποκριάς. Σύμμαχός μας ήταν τελικά ο καιρός, διότι έβρεξε ελάχιστα, ειδικά από το μεσημέρι της Καθαρής Δευτέρας, τότε δηλαδή που άρχισε να κάνει κρύο.



Για το φαγητό, δεν θα πω τίποτα, απλώς μόνο μία λέξη: ΝΤΡΟΠΗ!!! Ασταμάτητο τσιμπολόγημα ανάμεσα σε γλυκές και αλμυρές γεύσεις, κρασάκι, γέλια, παρέα και όμορφες στιγμές που αποδεικνύουν πως το μόνο πράγμα που έχουμε και αξίζει είναι το τώρα!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου