Κυριακή, 27 Μαρτίου 2016

ΟΙ... ΦΥΛΕΣ ΤΟΥ ΤΡΙΗΜΕΡΟΥ

Κυκλοφορούν ανάμεσά μας

Κάθε φορά που μια αργία κολλάει σε Σαββατοκύριακο τα χαμόγελα γεμίζουν τα στόματα, τα τηλέφωνα παίρνουν φωτιά, κλείνονται ξενοδοχεία, ξενώνες και διαμερίσματα, οργανώνονται εκδρομές μες στη φύση, δημιουργούνται προσδοκίες για ωραία φαγητά, γλυκά και καφέδες στην εξοχή. Κι έπειτα φτάνουν οι ημερομηνίες και οι εκδρομείς αναχωρούν για τον μίνι Παράδεισό τους! Και φυσικά περιμένουν τα πάντα να είναι όπως ακριβώς τα έχουν και στην πόλη. Αλλιώς αρχίζει η γκρίνια... Καθισμένος στην κεντρική πλατεία της Στεμνίτσας χαζεύω τον κόσμο. Πίσω από τα γυαλιά ηλίου μου και κάτω από την κουκούλα μου, μοιάζω με τον τέλειο κατάσκοπο. Και είμαι!


Δίπλα μου είναι μια παρέα 45+ με τα παιδιά τους. Επιλέγουν ένα τραπέζι κοντά στην παιδική χαρά για να ελέγχουν τα παιδιά τους. Γνωστό. Οι περισσότεροι γονείς βαριούνται να ασχοληθούν και τα στέλνουν... πακέτο στην παιδική χαρά, η οποία είναι κλειστή λόγω ανακαίνισης, αυτό όμως δεν αποτελεί εμπόδιο: πηδούν όλοι πάνω από τα κάγκελα. Να μαθαίνουμε από μικροί το ελληνικό DNA! Παραδίπλα είναι μια παρέα νεαρών. Το αγόρι ρωτά το κορίτσι του να του πει ποια είναι η εκκλησία στην πλατεία, εκείνη φυσικά δεν ξέρει και τον απειλεί πως στην επιστροφή θα τον ρωτά πως λέγεται η κάθε ραχούλα. Αγαπίτσες και ναζάκια. Ενα παιδάκι με κατακόκκινα -από το παιχνίδι- μάγουλα ακολουθεί τη μαμά του προς το καφενείο και σχεδόν κοκκαλώνει όταν βλέπει το ψυγείο με τα παγωτά! Ξαφνικά κάνει την εμφάνισή του ένας λαχειοπώλης που μας υπόσχεται κέρδη 2.000.000 ευρώ. Ενας άντρας πετάγεται πάνω και παίρνει ένα λαχείο. Τον ακολουθεί και μια γυναίκα από την παρέα που όμως δεν θέλει να επιλέξει ο λαχειοπώλης για εκείνη, αλλά ο φίλος της. Φλερτ παντρεμένων. Εκεί κοντά και η αθάνατη ελληνίδα γιαγιά που επιπλήτει το εγγονάκι της γιατί βγάζει το μπουφάν του κι εκείνο βγάζει γλώσσα λέγοντας «μα, μπαίνω μέσα στο καφέ γιαγιά»! Κι έπειτα... μούτρα. Ο κύριος διαγώνια μπροστά μου έχει κουραστεί από την παρέα του και θέλει να κάτσει να χαλαρώσει. Στο πρόσωπό του ζωγραφισμένη η ανάγκη να ΜΗΝ ξαναπάει μαζί τους διακοπές! Κάτι μου θυμίζει...


Υπάρχουν και οι οργανωτικοί που παίρνουν την υπόθεση στα χέρια τους: «Λοιπόν θα φάμε εκεί, φύγαμε τώρα»! Οι σακούλες από τον φούρνο πάνε κι έρχονται γεμάτες λιχουδιές και μπουκώνουν μάγουλα μικρών και μεγάλων. Τρώμε λες και δεν υπάρχει αύριο. Μια οικογένεια παίζει χαρτιά, ενώ ένα ζευγάρι παραγγέλνει τσίπουρο για το σπίτι. Πακέτα με σιροπιαστά γλυκά φεύγουν προς τα αυτοκίνητα, αφού πως να το κάνουμε είμαστε λαός λιγούρηδων! Δύο μεγάλες σε ηλικία κυρίες πήραν ολόκληρο ταψί γαλακτομπούρεκο! Να φιλέψουν όσους έμειναν πίσω. Κόσμος πάει κι έρχεται με ντόπια καλούδια. «Φεύγουν» κυρίως οι χυλοπίτες, ο τραχανάς, το μέλι και οι μαρμελάδες. Αγοράζουμε περισσότερα από όσα χρειαζόμαστε. Πολλά προϊόντα καταλήγουν ξεχασμένα σε κάποιο ράφι. Και κάπως έτσι ανάμεσα σε φαγητά, ξάπλες, τσακωμούς και πρησμένες ξεκούμπωτες κοιλιές οι εκδρομείς παίρνουν τον δρόμο της επιστροφής. Μην ρωτάς εάν έκαναν βόλτες στη φύση, περπάτημα και εξερευνήσεις. Με πρόφαση τη συννεφιά και την ψύχρα ελάχιστοι έκαναν την... υπέρβαση! Και του χρόνου...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου