Τετάρτη, 30 Μαρτίου 2016

ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΕΙΝΑΙ ΔΡΟΜΟΣ

Πόδι μπρος

Περπατούσα τις προάλλες στα αρκαδικά βουνά. Στα 1000 μ. υψόμετρο, από χωριό σε χωριό, με μόνο μου οδηγό τον δρόμο και τις άσπρες διαγραμμίσεις του. Το μυαλό καθαρίζει εκεί ψηλά. Αφουγκράζεσαι, κοιτάς στον ορίζοντα, χάνεσαι... Σκέφτηκα λοιπόν πόσες φορές μικρά, χαζά πράγματα μας καθηλώνουν, μας μπλοκάρουν, μας ακινητοποιούν. Και πόσο λάθος είναι αυτό. Το θέμα είναι να βάζεις το ένα πόδι μπροστά από το άλλο και να κάνεις το πρώτο βήμα. Μικρό, δειλό δεν έχει σημασία. Εκείνο που μετρά είναι η κίνηση, η εξέλιξη.


Ακόμη και λάθος βήμα να κάνεις, σίγουρα είσαι πιο κερδισμένος από αυτόν που παρέμεινε στάσιμος. Εχω μείνει ακινητοποιημένος και ξέρω το συναίσθημα της απραξίας. Γι' αυτό έβαλα το ένα πόδι μπροστά από το άλλο και ένα το πρώτο βήμα προς το άγνωστο. Πήρα και λάθος μονοπάτια, όμως εξελίχθηκα, ωρίμασα, μεγάλωσα. Πλέον δεν με τρομάζει ο δρόμος. Με τρομάζει μόνο η ακινησία...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου