Παρασκευή, 4 Μαρτίου 2016

ΜΙΑ ΤΣΙΚΝΟΠΕΜΠΤΗ, ΕΤΣΙ ΣΤΑ ΞΑΦΝΙΚΑ

Οι παρέες κάνουν το γλέντι

Δεν θέλει πολύ κόπο και χρήμα. Καλή διάθεση να έχεις και όλα γίνονται. Τελευταία στιγμή αποφασίσαμε με φίλους να μαζευτούμε για την Τσικνοπέμπτη. Να φέρει ο καθένας από κάτι κι έτσι στα ξαφνικά στήθηκε ένα γλέντι, το λες και... ρεβεγιόν Πρωτοχρονιάς. Να το κοτόπουλο, να το κατσικάκι, να κάτι κεμπάπ, μια τυρόπιτα, λίγο ρύζι και πατάτες τηγανιτές, μπόλικη σαλάτα. Στο τραπέζι μας περίσσευε χαρά, γέλιο, αλλά και προσμονή για το καλοκαίρι που έρχεται, για την ανέρευση της χαμένης ανεμελιάς των παιδικών μας χρόνων. Βρήκα και κάτι παλιά cd που μου είχε «γράψει» ένας dj με τραγούδια που έπαιζε στο κλαμπ όπου γνωριστήκαμε. Αποθέωση! Τραγουδήσαμε και χορέψαμε όπως τότε, στα νιάτα μας, στην εποχή της αφθονίας. Η βαρυστομαχιά του... γαλακτομπούρεκου όμως δεν σήκωνε πολλές φιγούρες!


Χορτάτοι και πλήρεις αράξαμε στους καναπέδες, γελάγαμε, κάναμε πλάκα, τραγουδούσαμε. Επιασε και βροχή. Ωραία ήταν. Εβαλε μια ρομαντική πινελιά στη βραδιά μας. Το μυαλό όμως δεν έφευγε από όλους εκείνους τους ανθρώπους, Ελληνες και ξένους, που βρίσκονταν έξω. Στον δρόμο. Χωρίς προφύλαξη, ή κάτω από μία σκηνή. Πλέον, ακόμη και οι μικρές χαρές της ζωής μας έχουν μια ενοχή, για όλους όσοι δεν μπορούν να φάνε ένα πιάτο φαγητό, να κάνουν ένα καυτό μπάνιο, να κοιμηθούν σε ένα κρεβάτι. Ενοχή για αυτούς που βρίσκονται μια ανάσα μακριά μας, κατεστραμμένοι, δίχως ρίζα κι όμως με τόση μεγάλη δίψα για ζωή!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου