Δευτέρα, 7 Μαρτίου 2016

Η ΜΙΚΡΗ ΕΚΠΛΗΞΗ ΤΟΥ ΕΛΑΙΩΝΑ

Μαγικό κηπάκι στο πουθενά

Είναι από αυτές τις στιγμές που νιώθω πως δεν ξέρω καθόλου την πόλη μου. Είχα επισκεφθεί και άλλες φορές την περιοχή του Ελαιώνα. Στα παζάρια των ρακοσυλλεκτών υπάρχει ένας άλλος κόσμος από αυτόν που έχουμε στο μυαλό μας. Η περιοχή δεν θυμίζει Ελλάδα, κάθε άλλο. Αν όμως κάνεις ένα τσακ πιο μέσα και φτάσεις στις κατοικημένες περιοχές, αισθάνεσαι πιο οικεία! Κι όμως. Σε κάθε στενό, σε κάθε γωνιά, πίσω από κάθε γκρεμίδι υπάρχει κάτι που δεν έχεις ξαναδεί ποτέ. Αυτό έπαθα κι εγώ την Κυριακή. Μόλις τελείωσε ο δρόμος προχώρησα προς ένα χωμάτινο μονοπάτι και ξαφνικά, λες και σταμάτησε ο χρόνος.


Εκεί στη μέση του πουθενά ξεφύτρωσε ένας λαχανόκηπος. Ενα μποστάνι λίγα χιλιόμετρα μακριά από το κέντρο της πρωτεύουσας. Αισθάνθηκα λες και βρισκόμουν στην περιφέρεια, στην ελληνική επαρχία όπου οι άνθρωποι μένουν ανάμεσα στα χωράφια τους, ζουν μες στη γη και από τη γη. Κυριολεκτικά.


Πλάι μου η φύση οργίαζε. Οι συκιές είχαν πετάξει τα πρώτα τους φυλλαράκια, ενώ το μποστάνι είχε λάχανα, κρεμμυδάκια, σαλάτα, κόκκινα λάχανα, μαρούλια, του κόσμου τα καλά. Στο βάθος ένα άσπρο άλογο διέκοψε το μεσημεριανό του... χορταράκι και με κοίταξε κάπως αδιάφορα. Επέστρεψε στο φαγητό του και εγώ τη βόλτα μου. Ο ήλιος έκαιγε...


Πόσο δεν έχει αλλάξει αυτό το μέρος! Εχουν περάσει χρόνια και χρόνια, κατακτητές και κατακτητές και εδώ ίσως δεν χτίστηκε ποτέ τίποτα. Εμεινε γη, χώμα, φύση, όαση. Περπάτησα πάλι πίσω προς τον οικισμό. Ακουσα μία κυρία που μιλούσε στο τηλέφωνό της. «Τώρα τους έπιασε ο πόνος; Να κοιτάξουν κι εμάς που πεινάμε, όχι μόνο τους ξένους». Επειτα από λίγο ξεπρόβαλε στο παραθυράκι της. «Δεν έχει τίποτα να δείτε εδώ. Είναι όλα ιδιωτικά». Καθένας με το ζόρι και τον καημό του...


Εφυγα και συνέχισα παρακάτω τη βόλτα μου. Είναι τύχη να βρίσκεσαι σε μία χώρα που δεν έχει ιδιαίτερες απαγορεύσεις και περιορισμούς. Να πατάς την ελληνική γη και να αναπνέεις ελεύθερα! Είτε είσαι μόνιμος κάτοικος, είτε... τράνζιτ!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου