Τρίτη, 8 Μαρτίου 2016

Ο ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΤΗΣ... ΜΥΤΗΣ

Βάλτε δάχτυλο

Είμαι που λες στο μέσο μαζικής μεταφοράς καθισμένος στις θέσεις με ανάποδη φορά και χαζεύω. Γενικώς. Κάποια στιγμή, ω, τι έκπληξη, πέφτουμε σε κίνηση. Και τότε αρχίζω και κοιτάζω τους περαστικούς, αλλά και τους οδηγούς των διπλανών οχημάτων. Ενας μιλά στο κινητό του και χαρίζει ένα υπέροχο χαμόγελο στον συνομιλητή του, χαμόγελο που όμως αιχμαλωτίζω εγώ και όχι ο άμεσος παραλήπτης του. Δύο φίλοι γελούν και κάνουν πλάκα, ενώ σε άλλο αυτοκίνητο ένα σιωπηλό ζευγάρι κοιτάζει προς αντίθετες κατευθύνσεις. Ξαφνικά βλέπω τον... άνθρωπό μου!


Νεαρός προχωρημένης ηλικίας, «μεσόκοπος», 29, 35, 43, 48, κάπου εκεί, κάνει.... καταδρομικές στη μύτη του! Σκαλίζει και ανασύρει... θησαυρό. Τον κάνει μπαλάκι και ικανοποιημένος βουτά και στο άλλο ρουθούνι. Κι από κει μπαλάκι! Είναι μια ικανοποίηση, πως να το κάνουμε! Ολοι μας έχουμε επιδοθεί στο σπορ, αλλά ρε φίλε καν' το πιο διακριτικά. Βάλε έναν αυτοπεριορισμό στην απόλαυση! Για την Ελλάδα ρε γαμώτο!


Μετά θυμήθηκα και κάτι γέρους που άφηναν νυχάκι στο μικρό τους δαχτυλάκι και χρησιμοποιούσαν αυτό ως ξεβουλωτήρι! Το έβαζαν στο ρουθούνι σαν το γαντζάκι του πειρατή και αυτό έκανε τη δουλειά του. Υπάρχουν λοιπόν και εκείνοι που υποστηρίζουν πως είναι αντι-οικολογικό να χρησιμοποιούμε χαρτομάντηλα διότι για να τα παράξουμε καταστρέφουμε τα δάση. Αρα; Βάλτε δάχτυλο!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου