Τρίτη, 12 Απριλίου 2016

ΜΗΝ ΜΙΛΑΣ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ

Τον... ασταμάτητο

Γενικά, είμαι ένα άτομο που μιλάει! Μιλάει πολύ. Ξέρω πως καμιά φορά αυτό μπορεί να είναι ενοχλητικό για τους γύρω μου, αλλά κι εγώ τι να κάνω; Εχω τόσα πολλά να πω, που θα πεθάνω και δεν θα τα έχω πει όλα. Είμαι που λες πριν από λίγο στο λεωφορείο. Φοράω τα ακουστικά μου, χαζεύω τις σειρές μου στο ταμπλετάκι. Καλωδιωμένος, ήσυχος, στη θέση μου. Ξαφνικά το αυτί μου πιάνει την τσιριχτή φωνή μιας κυρίας. Η από πίσω, έχει πιάσει... στασίδι στην τετραπλή «κουκέτα» που έχεις τους άλλους επιβάτες απέναντί σου. Και πιάνει κουβέντα. Ελα όμως που κάθεται στο πίσω μέρος του οχήματος, ακριβώς πάνω από τις μηχανές οπότε δεν ακούει ούτε καν τη φωνή της. Θεωρεί λοιπόν πρέπον να μιλάει δυνατά. Βγάζω τα ακουστικά ενοχλημένος...


Ο διπλανός μου, ένας φιλιππινέζος με κοιτάζει σχεδόν συνομωτικά: «Μιλά σαν σπίτι της», μου λέει. Ξαναβάζω τα ακουστικά, όμως πλέον δεν μπορώ να συγκεντρωθώ. Τα ξαναβγάζω και στήνω (λες και ήθελε προσπάθεια) αυτί. Η κυρία έχει τις δικές της απόψεις για τη ζωή και την ανατροφή των κοριτσιών. «Εμένα η μαμά μου, με έβαζε να κάνω δουλειές. Μια μέρα που δεν τις έκανα με κούρεψε... σπαρτιάτικα»* (σε κοντό... καρέ το κόβω αυτό). «Τα κορίτσια πρέπει να κάνουν δουλειές στο σπίτι, να μαθαίνουν. Να βάζεις την κόρη σου να πλύνει τα πιάτα και αν δεν το κάνει καλά, να πας μετά εσύ να τα ξαναπεράσεις, αλλά με τρόπο. Το ίδιο και με το κρεβάτι. Να μάθουν να το κάνουν». Απέναντί της καθόταν μια -μάλλον- ελληνοαμερικάνα με το αγοράκι της που κοιτούσε αποσβολωμένη, αλλά κουνούσε και το κεφάλι της συμμετέχοντας στην κουβέντα και δίνοντας αβάντα στην πισινή μου να λέει κι άλλα. Ωσπου ξαφνικά συνειδητοποίησε πως είχε χάσει τη στάση της. «Που είμαστε; Ας μου πει κάποιος που είμαστε», ρωτούσε δυνατά, όμως ήταν πλέον αργά. Ηθελε να κατέβει 5-6 στάσεις πιο πίσω. Το λογιό της μαντάμ έκανε την ελληνοαμερικάνα να αποσυντονιστεί. Τελικά κατέβηκαν μαζί. Ισως να της μιλάει ακόμη.


Κι έπειτα σιωπή. Ενας νεαρός με κοίταξε και είπε: «Τι τράβηξες κι εσύ» και μια άλλη κοπέλα σχολίασε «Και τι απόψεις είχε»! Γελάσαμε... Αγαπητοί συνεπιβάτες: κουβαλάμε όλοι πολλά και καλό είναι να τα βγάζουμε από μέσα μας, αλλά με μέτρο. Και ένα τσακ πιο χαμηλόφωνα. Κοινώς... ραφ' το και λίγο!

* σπαρτιάτικο κούρεμα: σύρριζα!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου