Δευτέρα, 18 Απριλίου 2016

ΟΤΑΝ ΚΟΙΤΑΣ ΑΠΟ ΨΗΛΑ...

...μοιάζει η Γη με ζωγραφιά

Τρελαίνομαι να πετάω με το αεροπλάνο. Είναι το αγαπημένο μου μέσο. Μακάρι να μπορούσα να ταξιδεύω όσο πιο συχνά γίνεται. Να πετάω μακριά, να βλέπω άγνωστα μέρη, καινούργια τοπία, διαφορετικούς ανθρώπους. Κάπως έτσι βρέθηκα και στην Κύπρο. Δεν θα μιλήσω τώρα για την εμπειρία μου από το νησί της Αφροδίτης, αλλά για το αεροπορικό δρομολόγιο. Με αυτό ξεκινά ένα ταξίδι, με αυτό τελειώνει...

Αναχώρηση από το  «Ελευθέριος Βενιζέλος»

Παλαιότερα δεν φοβόμουν καθόλου τις πτήσεις. Τελευταία νιώθω λίγο κάπως στην απογείωση και την προσγείωση, στις στροφές που αισθάνομαι εκτεθειμένος (εμ θέλω και παράθυρο) στο κενό, αλλά και με τις αναταράξεις που λέω «τώρα πέφτουμε, αντίο κόσμε»! Οι πτήσεις προς και από Κύπρο ήταν ήρεμες με εξαίρεση την προσγείωσή μας στην Αθήνα που ένιωσα λες και ο πιλότος μάς πέταξε στον διάδρομο του «Ελευθέριος Βενιζέλος», δεν μας άφησε απαλά, όπως έκανε τρεις μέρες πριν ο συνάδελφός του στο αεροδρόμιο της Πάφου.

Λίγο πριν από την προσγείωσή μας στην Πάφο. Αφρικανική σκόνη και εδώ.

Ετσι όπως είχα κολλημένο το μουτράκι μου στο φινιστρίνι του αεροπλάνου απόλαυσα τα υπέροχα ελληνικά μας νησιά και το βαθύ μπλε του Αιγαίου. Τα τιρκουάζ νερά καθώς προσεγγίζαμε την Πάφο. Τον γαλάζιο ουρανό, δίχως σύννεφα. Αλλά και την αφρικανική σκόνη που είχε τυλίξει την Κύπρο.


Η Ανδρος.

Η Τήνος.
 
Η Μύκονος.
 
Η Κως.

Η Ρόδος.

Η Κάρπαθος (και στο βάθος η Κρήτη).

Στα αριστερά η Σαντορίνη και δίπλα της Αμοργός, Ιος, Φολέγανδρος και... λοιποί συγγενείς!

Η Νάξος.
 
Η Πάρος.

Μοιράζομαι μαζί σας τις υπέροχες αυτές εναέριες εικόνες με την ελπίδα να ταξιδεύουμε πάντα ρε παιδιά! Είτε στα σύννεφα, είτε και κάτω στη Γη.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου