Τετάρτη, 20 Απριλίου 2016

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ: ΛΕΥΚΩΣΙΑ

Υπερήφανη, μα και πληγωμένη

Εφτασα στη Λευκωσία βράδυ. Η πρώτη μου εντύπωση ήταν μες στη νύχτα. Είδα μια πόλη ζωντανή, όμορφη, γραφική, με πράσινο, μια πόλη όμως χωρισμένη, με συρματοπλέγματα. Η ζωή ξεκινά και σταματά στα οδοφράγματα. Με πήγαν σε μια πολυκατοικία όπου μένουν μετανάστες. Η είσοδος ήταν ανοιχτή και ανεβήκαμε με τις σκάλες έως την ταράτσα. Από εκεί μπορούσες να δεις, σχεδόν να αγγίξεις το κατεχόμενο κομμάτι της Λευκωσίας. Στον Πενταδάκτυλο στο βάθος φωτιζόταν η τουρκική σημαία, μια προκλητική εικόνα που οι ντόπιοι είναι αναγκασμένοι να βλέπουν καθημερινά χρόνια τώρα...

Η κατεχόμενη Λευκωσία, όπως φαίνεται από το ελεύθερο κομμάτι. Διακρίνεται το τζαμί, αλλά και στο βάθος η φωταγωγημένη τούρκικη σημαία στον Πενταδάκτυλο.

Ενα από τα φυλάκια που πλέον δεν λειτουργεί. Για κάποια μέτρα το έδαφος δεν ανήκει σε κανέναν. Και παρακάτω είναι τα Κατεχόμενα.


Το επόμενο πρωί εφοδιαστήκαμε με καπελάκια και άφθονο αντιηλιακό και ξεκινήσαμε για βόλτα στην παλιά πόλη της Λευκωσίας. Μου κέντρισε το ενδιαφέρον το Jean Nouvel Tower, ένα... ουρανοξυστάκι που στεγάζει τα γραφεία του ελεγκτικού οίκου ΕΥ Κύπρου και στέκει στην είσοδο της παλιάς πόλης. Πρόκειται για ένα στολίδι για την πρωτεύουσα, με ξεχωριστή αρχιτεκτονική και εσωτερικά κηπάκια σε κάθε όροφο από τα οποία ξεπροβάλλουν λουλούδια και φυτά συμβάλλοντας και αυτά με τον τρόπο τους στην ιδιαιτερότητα του κτιρίου.



Επόμενος σταθμός μας η πλατεία Ελευθερίας στην τάφρο μπροστά από το Δημαρχείο της πόλης. Η Zaha Hadid σχεδίασε την ανάπλαση της που αυτή την εποχή βρίσκεται υπό κατασκευή. Πρόκειται για μια μοντέρνα πρόταση (που έχει συζητηθεί πολύ, αφού σε ορισμένους δεν αρέσει, όπως δεν αρέσει ούτε και το νέο Δημαρχείο που ετοιμάζεται στην καρδιά της παλιάς πόλης) με γέφυρα πλατεία, καταστήματα, μπαλκόνια, παγκάκια και πράσινο σε επίπεδα.



Η μακέτα με το έργο της πλατείας Ελευθερίας όταν αυτό ολοκληρωθεί.

Το Δημαρχείο της Λευκωσίας και πίσω το Jean Nouvel.

Μπήκαμε στην παλιά πόλη από τη Λήδρας, όμως αν σταθείς μόνο σε αυτήν την οδό χάνεις όλη τη γοητεία που κρύβεται στα λιγότερο τουριστικά και εμπορικά στενά. Η Λήδρας έχει μαγαζιά για κάθε γούστο. Εκεί μπορείς να φας, να πιεις, να χαζέψεις τους περαστικούς, να δεις κάθε καρυδιάς καρύδι. Ανθρωποι από κάθε μεριά του πλανήτη έρχονται εδώ. Αλλοι για διακοπές και χαλάρωση, άλλοι για μπίζνες και πλούτη, άλλοι για να ικανοποιήσουν τις σεξουαλικές τους ορέξεις, όλοι ψάχνουν κάτι.




Φύγαμε από τον κεντρικό δρόμο και χωθήκαμε στα στενάκια. Εκεί πραγματικά νιώθεις πως ο χρόνος σταματά. Η δόμηση είναι κυρίως χαμηλή, δυο - τρεις όροφοι το πολύ. Υπάρχουν σπίτια ανακαινισμένα και μοντέρνα μαγαζιά και καφέ, όμως αν στρίψεις στο επόμενο στενό μπορεί να βρεις την πλήρη εγκατάλειψη και παρακμή. Παρά τις εκκλήσεις των Αρχών, οι κάτοικοι επιμένουν να παίρνουν τα αυτοκίνητά τους μες στους στενούς δρόμους και τα μποτιλιαρίσματα είναι συχνό φαινόμενο. Οπως συχνή είναι και η έλλειψη ελεύθερων πεζοδρομίων αφού έχουν καταληφθεί από τα οχήματα.






Σε διάφορα σημεία θα βρεις συρματοπλέγματα, σακιά με άμμο και βαρέλια. Είναι εκεί για να σου θυμίζουν πως η πόλη είναι διαιρεμένη. Δεν πρέπει να το ξεχνάς αυτό και πρέπει να είσαι προσεκτικός διότι υπάρχουν και ανοιχτά περάσματα που όμως απαγορεύεται η διέλευση. Η παλιά πόλη έχει πάρει τα τελευταία χρόνια και πάλι τα πάνω της και αποτελεί πλέον ανερχόμενο κομμάτι για διασκέδαση, αλλά και διαμονή.




Την ησυχία της παλιάς πόλης έσπασε κάποια στιγμή ο Ιμάμης που με τον δικό του τρόπο καλούσε τους πιστούς για προσευχή. Τον πρωτοάκουσα ξημερώματα και πετάχτηκα από το κρεβάτι σχεδόν αγριεμένος. Νόμιζα πως ο ήχος ερχόταν από τα Κατεχόμενα. Οπως με ενημέρωσαν ντόπιοι, το μήνυμα αυτό είναι πια ηχογραφημένο και παίζει σε τζαμί που είναι στο ελεύθερο κομμάτι της Κύπρου.



Φτάσαμε μέχρι το σημείο ελέγχου στο παλιό ξενοδοχείο Λήδρα Πάλας. Σήμερα φιλοξενεί τους στρατιώτες των Ηνωμένων Εθνών. Από εκεί περνούν τα αυτοκίνητα με προορισμό τα Κατεχόμενα.

Το «Λήδρα Πάλας» σήμερα.

Το «Λήδρα Πάλας» στις παλιές καλές ημέρες του.

Κάποτε, επιστρέψαμε στη Λήδρας και συνεχίσαμε μέχρι το σημείο ελέγχου. Εκεί μου κέντρισε το βλέμμα η πινακίδα που έλεγε: «Λευκωσία: Η τελευταία μοιρασμένη πρωτεύουσα της Ευρώπης». Συγκλονιστικό να βρίσκεσαι στο σημείο πέρασμα προς την Κατεχόμενη Κύπρο.


Αμέσως μετά τις σημαίες βρίσκεται το σημείο ελέγχου πριν από τη νεκρή ζώνη.

Δείξαμε τις ταυτότητές μας και προχωρήσαμε μπροστά. Απίστευτο συναίσθημα. Στενάχωρο. 42 χρόνια μετά και η Κύπρος ακόμη πονάει στο σημείο όπου είναι κομμένη στα δύο. Με έναν κόμπο στον λαιμό και έναν κάποιο φόβο περπατήσαμε ευθεία. Μετά την πράσινη γραμμή το μάτι δεν μπορεί παρά να πέσει στις σημαίες της Τουρκίας, αλλά και του Ψευδοκράτους...
(συνεχίζεται)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου