Σάββατο, 23 Απριλίου 2016

ΙΣΤΕΡ ΚΟΥΚΙΖ, ΤΑ ΠΑΣΧΑΛΙΝΑ

Ελα που δεν τα ξέρεις

Το ότι έχω μπει σε πρόγραμμα διατροφής (σχεδόν από τότε που γεννήθηκα) το έχουμε πια εμπεδώσει, σωστά; Το πρόσφατο ταξίδι μου στην Κύπρο με πήγε ένα τσακ πίσω, όμως θεωρώ πως επιστρέφοντας μπήκα ξανά σε πρόγραμμα. Και τώρα; Τώρα πλησιάζει το Πάσχα με όλες τις λιχουδιές του. Και να τα τσουρέκια, να και τα πασχαλινά κουλουράκια. Γεύση από τα παλιά...


Η μαμά μου (φουσκώνω από υπερηφάνεια) φτιάχνει τα καλύτερα πασχαλινά κουλουράκια στην Ελλάδα, μην σου πω σε όλη την ανατολική Μεσόγειο, βάλε σε όλη τη Μεσόγειο καλύτερα, διότι δεν νομίζω στις Κάννες, στη Βαρκελώνη, ή στη Μάλαγα να τρώνε τέτοια κουλουράκια, όχι μόνο τώρα, αλλά ποτέ. Στο θέμα μας λοιπόν: τα κουλουράκια της μαμάς είναι μικρά, ροδοψημένα, τα λες και μπουκίτσες και έτσι χάνω το μέτρημα στα πόσα έφαγα. Εγώ δηλαδή. Διότι η ζυγαριά στέκει εκεί αμείλικτη. Και γνωρίζει πολύ καλά τις θερμίδες μου, όσο κι αν προσπαθώ να τις κρύψω βγάζοντας όλο (μα, όλο) τον αέρα από μέσα μου, τη δύσκολη εκείνη στιγμή της... αναμέτρησης.


Τα πασχαλινά κουλουράκια, πέρα από το θερμιδικό βάρος τους, κουβαλούν και ωραίες παιδικές αναμνήσεις. Οταν ήμουν παιδί τα βουτούσα στο γάλα δύο - δύο ώστε να τρώω το ένα και ταυτόχρονα να μαλακώνει το επόμενο. Εντάξει, το παραδέχομαι: το κάνω και σήμερα, εσύ όχι; Τα πασχαλινά κουλουράκια είναι και μια θύμηση... κανονικότητας. Μιας ωραίας ζωής, ανέμελης, δίχως τα προβλήματα του σήμερα. Την επόμενη φορά που θα βρεθείς κοντά σε ένα πασχαλινό κουλουράκι από χέρι, δες το αλλιώς! ΟΚ και μετά φα' το!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου