Τετάρτη, 27 Απριλίου 2016

Ο... ΤΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ

Η νηστεία

Οταν ήμουν παιδί έτρεμα καθώς πλησίαζαν οι ημέρες για τη Μεγάλη Εβδομάδα. Η νηστεία ήταν το μόνιμο άγχος μου. Τα περισσότερα Πάσχα τα περνούσαμε σε έναν ξάδερφο της μαμάς μου, στη Νέα Μανωλάδα. Πάσχα με κατάνυξη, αλλά και σκανδαλιές. Θυμάμαι που στο σαλόνι του σπιτιού ήταν κρυμμένα τα κουλούρια, τα πασχαλινά, τα ωραία. Τα είχα ανακαλύψει μια χρονιά, όμως δεν τα είχα αγγίξει, απλώς τα μύρισα! Δεν θυμάμαι εάν είχα μπουκώσει ένα στα κρυφά. Λατρεμένο, το απαγορευμένο! Ποτέ δεν είχα καταλάβει γιατί φτιάχνουμε πασχαλινά κουλουράκια και τσουρέκια από νωρίς, όμως δεν μπορούμε να τα φάμε πριν από το Μεγάλο Σάββατο. Ποιος ο λόγος; Φτιάξ' τα κατευθείαν τη Δευτέρα του Πάσχα να τα φάμε και φρέσκα.


Επειτα που μεγάλωσα θυμάμαι που πειράζαμε μια συνάδελφο που τις ημέρες της νηστείας έτρωγε κοτόπουλο και μύριζε όλο το γραφείο και μας έβαζε σε πειρασμό. Παλαιότερα ήμουν πιο απόλυτος με τη νηστεία τη δική μου, αλλά και των γύρω μου (λες και μου έπεφτε λόγος). Βέβαια μία φορά σε περίοδο τρελής πείνας, είχαν τελειώσει τα πατατάκια και το γύρισα σε... πιτσίνια, ξέρεις αυτά με τη γεύση μπέικον. Τα βάφτισα τότε νηστίσιμα. Οσο μεγάλωνα βέβαια άλλαζα απόψεις και γνώμη. Κράτησα κάτι που μου είπε μια καλή φίλη: «Τα εξερχόμενα βλάπτουν, όχι τα εισερχόμενα». Πόσο δίκιο! Κοίτα να είσαι καλός άνθρωπος, να φέρεσαι σωστά και δίκαια στους γύρω σου, ε κι αν φας ένα κουλουράκι μες στη Μεγάλη Εβδομάδα εγώ δεν θα το πω πουθενά!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου