Πέμπτη, 28 Απριλίου 2016

ΕΚΕΙ ΠΟΥ Η ΝΥΧΤΑ ΣΤΑΜΑΤΑ ΚΑΙ ΞΕΚΙΝΑ Η ΜΕΡΑ

Ζήσ' το

Το ρολόι έδειχνε 06.00 όταν ξύπνησα σήμερα το πρωί. Ενα πουλί με το υπέροχο κελάιδισμά του με έβγαλε από τον ύπνο μου. Τι περίεργο πράγμα κι αυτό. Δεν προλαβαίνει να χαράξει και τα πουλιά ξεκινούν το τραγούδι τους σαν να βιάζονται να υποδεχθούν τη νέα ημέρα. Λες κι αν το κάνουν μια - δυο ώρες μετά θα χαθεί η στιγμή (όντως όμως, θα χαθεί). Εκεί λοιπόν στις 06.00 το πρωί πετάχτηκα από το κρεβάτι και βγήκα στο μπαλκόνι για να «μυρίσω» το χάραμα. Μαγεία...


Στη δεξιά πλευρά του ορίζοντα, προς τη Δύση, έλαμπε το φεγγάρι μες στη νύχτα, σχεδόν χαμογελούσε ειρωνικά στην ημέρα που ερχόταν και θα του κέρδιζε για ακόμη μία φορά την παρτίδα. Εστρεψα το βλέμμα μου προς τα αριστερά, στην Ανατολή. Ο ουρανός είχε μόλις αρχίσει να χάνει τη μαυρίλα του. Μια τρύπα φωτός υποσχόταν μια υπέροχα λαμπρή ημέρα. Ελάχιστα συννεφάκια στον αρκαδικό ουρανό.


Κάθισα για λίγο και θαύμασα το όμορφο αυτό ξημέρωμα του Απριλίου. Μοναδική στιγμή για να ζήσει κανείς. Το ξημέρωμα. Εμπειρία ζωής, από αυτές που θα ήθελες να ζεις κάθε μέρα. Αλήθεια πόσες φορές έχουμε δει την ανατολή του ηλίου, σε σχέση με τη δύση; Ενας πετεινός σήμανε και επίσημα την έναρξη της νέας ημέρας. Επέστρεψα στο κρεβάτι. Τα πουλάκια συνέχισαν το τραγούδι τους κι εγώ το δεύτερο μισό του ύπνου μου... Σαν ήρωας του Ντίσνεϊ!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου