Παρασκευή, 29 Απριλίου 2016

ΤΟ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΜΟΥ ΜΕΡΟΣ ΣΤΗ ΣΤΕΜΝΙΤΣΑ

Σαν παραμύθι

Τα περισσότερα σοκάκια στο χωριό μου, στη Στεμνίτσα, είναι πλακόστρωτα. Γραφικά καλντερίμια σε πάνε από τη μία άκρη του οικισμού στην άλλη. Υπάρχει όμως ένα μέρος, πολύ αγαπημένο μου, ένα μέρος σχεδόν παραμυθένιο, όχι σχεδόν, πραγματικά παραμυθένιο. Περπατώ στο πλακόστρωτο κατηφορίζοντας προς το χωριό. Κάποτε ο δρόμος σταματά και βρίσκομαι σε ένα χωμάτινο μονοπάτι. Η βλάστηση δεξιά και αριστερά είναι πυκνή. Περπατώ και νιώθω σαν να παίζω σε παραμύθι. Και όχι στα ψέματα, αλήθεια έτσι είναι. Νιώθω σαν ήρωας καρτούν, κινούμενο σχέδιο. Περιμένω από στιγμή σε στιγμή να περάσει η άμαξα με τη βασίλισσα. Και λίγο αργότερα μια μεγάλη κολοκύθα με μια νεαρή πριγκίπισσα μέσα. Ισως περάσουν και ιππότες καβάλα στα κάτασπρα άλογά τους! Συνεχίζω τη μαγευτική αυτή διαδρομή.


Το χωμάτινο δρομάκι έχει στη μέση μια λωρίδα από πράσινο. Εκεί δεν πατά ποτέ τίποτα και η φύση έχει βρει διέξοδο να αναπνεύσει. Παρακάτω το τρεχούμενο νερό με χαλαρώνει. Κυλά ανάμεσα σε πέτρινο δρομάκι και τρέχει με ορμή προς το χωριό. Ο ήχος του αποπνέει ζωή. Ο επισκέπτης μπορεί να ξαποστάσει. Σκύβω και πίνω λίγο. Κρυστάλλινο. Στο δικό μου παραμύθι δεν έχει δράκους και μάγισσες. Εχει μόνο όνειρα, ζωή, ανάσες. Και ελπίδα. Ελπίδα ότι όσο η φύση που μας περιβάλλει συνεχίζει να είναι πανέμορφη, τότε όλα θα πάνε καλά...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου