Παρασκευή, 8 Απριλίου 2016

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΣΧΕΣΕΩΝ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

«Ξενέρωσα τη ζωή μου»

Βρέθηκα με έναν φίλο για καφέ. Ελεύθερο. Που ψάχνεται. Και βγαίνει ραντεβού και κάνει τα κονέ του. Αλλοτε τα πάει καλά, άλλοτε πάλι όχι. Είναι κι αυτή η ρημάδα η χημεία και το ρημάδι το... τάιμινγκ. Οταν θες εσύ, δεν θέλει ο άλλος κι όταν ο απέναντι σε γουστάρει τρελά, εσύ δεν ψάχνεις κάτι σοβαρό. Μου μίλησε για τις εμπειρίες που αποκόμισε το 3μηνο που είχα να τον δω. Μου είπε για μια μέρα που βγήκε ντέιτ και βαρέθηκε τόσο πολύ που έφτασε σε σημείο να πει: «ξενέρωσα τη ζωή μου»! Τι ατάκα κι αυτή. Εγινε πιο σκληρός; Πιο απαιτητικός; Δεν δίνει εύκολα β' ευκαιρίες; Μπας και δεν δίνει ούτε καν την πρώτη ευκαιρία;


Αλήθεια: πως αντιμετωπίζουμε ένα υποψήφιο ερωτικό μας... θύμα; Είμαστε ουδέτεροι και ανοιχτοί προς κάθε τι νέο, ή κουβαλάμε τις «αποσκευούλες» μας από προηγούμενες πληγωμένες καταστάσεις; Οταν γνωρίζουμε έναν καινούργιο άνθρωπο του δίνουμε την ευκαιρία να μας συστηθεί και να του συστηθούμε, εμπιστευόμαστε το ένστικτό μας, τη φωνούλα μέσα μας που είναι σχεδόν πάντα αλάνθαστη, ή μήπως τα πάντα είναι σεξ και μετά βλέπουμε; Στην Ελλάδα του 2016, οι σχέσεις είναι το Νο1 ζητούμενό μας, ή μια παράπλευρη απώλεια; Ενα... μπέργκερ που καταναλώνουμε ζεστό, γιατί εάν κρυώσει είναι κάτι τόσο πλαστικό και χάλια;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου