Παρασκευή, 15 Απριλίου 2016

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΟΥ ΤΟ... LIKE ΜΟΥ

Δίχως όρια

Παρακολουθώ τελευταία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης την απάθεια, την απαξίωση, ακόμη και την ασέβεια με την οποία ορισμένοι αντιμετωπίζουν έναν θάνατο. Και δεν αναφέρομαι σε θάνατο δικού τους προσώπου, αλλά στο πως αντιδρούν στον θάνατο ενός διάσημου προσώπου, ή κάποιου μέλους της οικογενείας του. Εχω διαβάσει σχόλια χιουμοριστικά, σχόλια υποτιμητικά, σχόλια που σε κάνουν να ντρέπεσαι που υπάρχουν συνάνθρωποί μας που θεωρούν μαγκιά το να γράφεις... χαριτωμενιές για τον χαμό κάποιου άλλου μέσω Ιντερνετ.


Εγώ μπροστά στον θάνατο στέκομαι προσοχή. Δεν κάνουμε πλάκα με τον χαμό ενός ανθρώπου. Εδώ καλά - καλά δεν κακιώνουμε όταν φεύγει ένας άνθρωπος με τον οποίο είχαμε διαφορές, θα μπούμε στη διαδικασία να κάνουμε χιουμοράκι με τον θάνατο κάποιου που ούτε καν γνωρίζαμε; Τι εποχές είναι αυτές; Τι ξεπεσμός του «πολιτισμού» μας; Στην εποχή της τεχνολογίας, του άμεσου, του τώρα -που είναι ήδη μπαγιάτικο- φαίνεται πως ξεχάσαμε την ευγένεια και το ήθος μας και θεωρούμε πως από την ασφάλεια του σπιτιού μας μπορούμε να γράφουμε ό,τι θέλουμε, αφού «εντάξει μωρέ, όλα επιτρέπονται». Αμ δεν επιτρέπονται όλα. Πρέπει ο καθένας μας να έχει όρια και να ξέρει που σταματά η ευπρέπεια και που αρχίζει η κατρακύλα...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου