Τετάρτη, 11 Μαΐου 2016

Η ΚΥΡΙΑ ΤΟΥ Ε14

Λαός και Κολωνάκι

Μπήκε αθόρυβα, με κομψότητα και τακτ στο Ε14. Στο ύψος του Ευαγγελισμού. Το λεωφορείο ήταν άδειο και έτσι είχε επιλογή στη θέση. Επέλεξε να καθίσει δίπλα σε μία κυρία σχεδόν ίδια με εκείνη: μαλλί κομμωτηριέ, ταγέρ, πουκάμισο, φούστα, τακούνια. Θεά από μιαν άλλη εποχή. Λίγο πριν καθίσει έβγαλε από την τσάντα της μια σακούλα του Χόντου, αυτές με τα ροζ, φούξια και άσπρα τετράγωνα. Την έστρωσε επιμελώς στο κάθισμα, σαν κάλυμμα, για να μην λερώσει το ρούχο της. Μεμιάς ξεκούρασε το κορμί της και απόλαυσε τη διαδρομή. Στα χέρια της κρατούσε μια τσάντα από κατάστημα παιδικών ρούχων. Να είχε μέσα άραγε ένα δωράκι για κάποιο εγγονάκι της; Μήπως ένα ζεστό φαγάκι που η ίδια έφτιαξε για να πάει στο παιδί της που δουλεύει;


Την κοιτούσα προσεκτικά, θαρρώ την περιεργαζόμουν. Θα μπορούσε να είναι μια παλιά Κολωνακιώτισσα. Οι ολοένα και αυξημένοι φόροι, σε συνδυασμό με την περικοπή στη σύνταξη του άντρα της την έχουν πιέσει πολύ οικονομικά. Πλέον για τις μετακινήσεις της χρησιμοποιεί τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Ισως να μην παίρνει ποτέ το μετρό. Μπορεί να φοβάται τα υπόγεια, ή να προτιμά τη θέα της ηλιόλουστης πόλης από το παράθυρο του αστικού. Πλησιάζοντας προς το Ψυχικό σηκώθηκε από τη θέση της, δίπλωσε τη σακούλα του Χόντου λες και δίπλωνε φρεσκοσιδερωμένο ρούχο και πλησίασε προς την έξοδο. Κατέβηκε από το λεωφορείο και χάθηκε από τα μάτια μου. Λογικά δεν θα την ξαναδώ ποτέ...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου