Τρίτη, 3 Μαΐου 2016

ΠΑΣΧΑ 2016: ΧΑΜΕΝΟΙ ΣΤΟ ΒΟΥΝΟ

Βόλτα... μισή

Ο Σωκράτης με τον Αλέξανδρο μας είπαν για μια πολύ όμορφη διαδρομή μέσα από το βουνό πάνω από τη Στεμνίτσα. Θα ξεκινούσαμε από τον οικισμό και θα φτάναμε πεζή μέχρι τη βρύση του Αγίου Δημητρίου κάποια χιλιόμετρα πιο μακριά. Η παρέα μαζεύτηκε στο σπίτι μου όπου ήπιαμε καφεδάκι για να πάρουμε... δυνάμεις και να ανασυνταχθούμε (βασικά να κουτσομπολέψουμε). Από τις 5 και κάτι το απόγευμα που ήταν το αρχικό μας ραντεβού τελικά βρεθήκαμε να ξεκινάμε την πεζοπορία γύρω στις 6 και.


Το παρεάκι πήρε το ανηφορικό μονοπάτι και πολύ σύντομα τα τελευταία σπίτια της Στεμνίτσας χάθηκαν από τα μάτια μας. Η διαδρομή ήταν ευχάριστη, άλλοτε με πυκνή βλάστηση, άλλοτε πάλι με χαμηλή. Τα αθλητικά παπούτσια πήραν φωτιά. Κατευθυνόμασταν προς τα δυτικά, προς Ιόνιο μεριά. Αυτό είναι το καλό με την καρδιά της Αρκαδίας: υπάρχουν σημεία από όπου μπορείς να δεις από τη μία Ταΰγετο (νότος) και από την άλλη Ζάκυνθο (δύση)! Συνεχίσαμε τον ποδαρόδρομο. Κάθε τόσο άκουγες θόρυβο, σούρσιμο, κάτι «αααα» και έβλεπες κάποιον να είχε πέσει κάτω στο χώμα. Εγώ γλίστρησα δύο φορές, τη μία έσκασα κάτω, την άλλη δεν ακούμπησε ούτε καν ο πωπός!


Κάποτε φτάσαμε σε ένα αρκετά υψηλό σημείο, όπου και τραβήξαμε φωτό. Ο τοπικός δρόμος που υποτίθεται πως θα συναντούσαμε και από εκεί θα συνεχίζαμε τη διαδρομή μας πλάι στα αυτοκίνητα βρισκόταν ακόμη πολύ χαμηλά μας. Κάτι κάναμε λάθος. Κάπου χάσαμε το μονοπάτι. Μάλλον όμως τα παιδιά - κομάντο μας έδωσαν λάθος οδηγίες, αφού το μονοπάτι προς τη συγκεκριμένη διαδρομή που μας είπαν, απλώς δεν υπήρχε.


Επρεπε λοιπόν να βρούμε από μόνοι μας το πιο βατό σημείο για κάθοδο! Συνεχίσαμε λίγο ακόμη ψάχνοντας. Αρχιζε να σουρουπώνει και το μονοπάτι που είχαμε πάρει ανηφόριζε και πάλι με κατεύθυνση μάλλον προς το Ζυγοβίστι, ένα γειτονικό χωριό αρκετά μακριά από τον στόχο μας.


Αποφασίσαμε να επιστρέψουμε όσο είχε ακόμη φως, αφού δεν θέλαμε με τίποτα να εγκλωβιστούμε μες στο βουνό δίχως φακό, νερό και χοντρά ρούχα. Η επιστροφή στη Στεμνίτσα ήταν εξίσου όμορφη (κυρίως κατηφόρα) λουσμένη με τα υπέροχα χρώματα του δειλινού. Η βόλτα έμεινε μισή. Είναι πρότζεκτ για την επόμενη φορά!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου