Τετάρτη, 4 Μαΐου 2016

ΠΑΣΧΑ 2016: ΜΑΣ ΠΗΡΕ ΣΤΟ ΚΥΝΗΓΙ

Γκουντ ντογκ

Είναι που λες το στεμνιτσιώτικο παρεάκι έτοιμο για ακόμη μία πεζοπορία. Εκείνο το απόγευμα λέγαμε να κάνουμε ένα ευκολάκι, ανάβαση στους Αγίους Πάντες. Από την πλατεία της Στεμνίτσας το εκκλησάκι αυτό φαντάζει στον ουρανό και η πρόσβαση σε αυτό πολύ δύσκολη. Δεν είναι όμως. Εάν ξεκινήσεις από την πλατεία μέσω της χαράδρας είναι πιο κουραστική η διαδρομή. Αν όμως πας από τον κεντρικό δρόμο καλύπτεις τη μισή διαδρομή πολύ εύκολα. Επιλέξαμε τη λιγότερο κουραστική διαδρομή.


Σε μισή ωρίτσα ήμασταν πάνω στο βουνό. Η θέα προς τη Στεμνίτσα, αλλά και τα γύρω βουνά σου έκοβε την ανάσα. Το άσχημο είναι πως πλέον δεν μπορείς να μπεις μέσα στο εκκλησάκι, αφού έχει τοποθετηθεί περίφραξη και ένα λουκέτο φράζει την είσοδο. Κάτσαμε για λίγο σε κάτι πέτρες να ξαποστάσουμε, να βγάλουμε φωτογραφίες, να πάρουμε τηλέφωνο συγγενείς στην πλατεία για να μας δουν εκεί ψηλά. Η κάθοδος για το χωριό ήταν ξεκούραστη και γεμάτη πράσινο, λουλούδια, γέλια και χαρά.


Η Μυρτώ ηγήθηκε του... κοπαδιού θέλοντας να μας δείξει τις αρχηγικές της ικανότητες. Eγώ την πείραζα πετώντας της στον λαιμό φυλλαράκια και χόρτα κι εκείνη νόμιζε πως την κυνηγούσαν έντομα. Κάποτε φτάσαμε στη βάση της χαράδρας. Απέναντί μας ένας βοσκός είχε βγάλει... βόλτα το κοπάδι του.


Σε μια στροφή η Μυρτώ εξαφανίστηκε από το οπτικό μας πεδίο. Ξάφνου ακούστηκαν γαβγίσματα. Εντρομη και αναψοκοκκινισμένη η Μυρτώ εμφανίστηκε τρέχοντας και ζήτησε καταφύγιο πίσω από τους άντρες. Ενα ασπρόμαυρο σκυλί την είχε πάρει στο κυνήγι και της γάβγιζε απειλητικά (μην σε ξεγελά το αθώο μουτράκι του). Η αλήθεια είναι πως ο σκύλος ήταν όντως φοβιστικός έτσι όπως έκανε. Αποδείχτηκε όμως πως περισσότερο φοβόταν τη δική μας... αγέλη.


Οσο πηγαίναμε προς το μέρος του, τόσο εκείνος απομακρυνόταν. Φτάνοντας τα πρώτα σπίτια μια κυρία με ένα γαϊδούρι μας είπε να μην φοβόμαστε γιατί δεν δαγκώνει, απλώς προστάτευε τα πρόβατα του βοσκού (ναι, από τον απέναντι λόφο δουλειά γίνεται;) και του φώναξε να ησυχάσει: «Αηδόνη»! Ωπα; Ακουσα καλά ή τον είπε Αντώνη; Κι όμως! Ο σκύλος ο Στεμνιτσιώτης που μας απείλησε λεγόταν Αηδόνης!


Γελώντας συνεχίσαμε για πλατεία. Ο βοσκός ατένιζε τον κλειστό ορίζοντα πλάι στα πρόβατά του. Η κυρία επέστρεψε στις δουλειές της με τον γάιδαρο. Ο Αηδόνης έμεινε στο καταπράσινο αυτό μέρος, πιστός φύλακας του κοπαδιού. Σύννεφα πλησίαζαν απειλητικά προς τη Στεμνίτσα. Σε λίγο ξέσπασε βροχή, ήρθε και ομίχλη...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου