Πέμπτη, 5 Μαΐου 2016

«ΠΑΡΕ ΚΑΙ ΚΑΝΑ ΤΗΛΕΦΩΝΟ»

Ω, ναι συμβαίνει

Μιλώ στο τηλέφωνο με τη μαμά μου. Δεν προλαβαίνουμε να το κλείσουμε και από την άλλη άκρη του ακουστικού η ατάκα - θεσμός εκτοξεύεται και πάλι: «πάρε και κάνα τηλέφωνο»! «Μα, μαμά δεν έχουμε ήδη τερματίσει αυτήν μας τη συνομιλία», ανταπαντω εγώ. Εκείνη τα δικά της: «Ναι, αλλά πάρε και κάνα τηλέφωνο»!


Παλαιότερα αυτή η ατάκα με νευρίαζε απίστευτα πολύ. Οσο περνούν τα χρόνια όμως και οι φίλοι γύρω μου χάνουν τις μανούλες τους, αυτό το... σιγουράκι φαντάζει ολοένα και πιο προσωρινό. Και θέλω να το απολαμβάνω καθημερινά. Αυτό το γλυκό παραπονάκι μιας επικοινωνίας τόσο ιδιαίτερης. Μιας επικοινωνίας που γνωρίζω πολύ καλά πως δεν θα έχω ποτέ ξανά με κανέναν άλλο άνθρωπο. «Πάρε και κάνα τηλέφωνο»! Ναι, μαμά, θα πάρω! Πάλι και πάλι και πάλι...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου